Het 'duel' is nieuw leven ingeblazen. De semi-interland tussen de beste amateurs van Noord-Nederland en Noord-Duitsland wordt op 15 juni 2019 weer gespeeld sinds 1960. De 'bondscoach' van deze wedstrijd is Ron Jans. Zoals hij zelf zegt: "Ik ben nog nooit bondscoach geweest en ben in die zin ook wel trots dat ik hiervoor ben benaderd. Op deze wijze kan ik op een ontspannen manier eens ervaren hoe het is om trainer te zijn van een vertegenwoordigend elftal in een officieuze interland".
Er zijn zes Friezen in de selectie opgenomen. Dat zijn Ale de Boer, Frits Dantuma en Curty Gonzales van ONS Sneek, Henny Bouius en Joris Voest van Harkemase Boys en Joost Jesse Visser van Buitenpost. Daarnaast zitten Erick Jansema en Jesse Renken van Harkemase Boys nog bij de selectie.
In totaal zijn er 22 spelers uitgenodigd. Iedereen speelt een helft. De wedstrijd eindigt in 3-3. Na strafschoppen wint Noord-Duitsland.
De mannen van Jans
Keepers: Erick Jansema (Harkemase Boys) en Nick Borgman (Hoogeveen).
Verdedigers: Jesse Renken (Harkemase Boys), Gibril Sankoh (ACV), Peter Fokke (Alcides), Alex Zomer (HZVV), Remi Klaassens (Achilles 1894), Joost Jesse Visser (Buitenpost), Ale de Boer (ONS Sneek) en Joris Voest (Harkemase Boys).
Middenvelders: Jim Veltmaat (MSC), Ids Hannema (Achilles 1894), Frits Dantuma (ONS Sneek), Marcel Pannekoek (Winsum), Thomas Reinders (Hoogeveen) en Henny Bouius (Harkemase Boys).
Aanvallers: Romano Djababoe (HZVV), Curty Gonzales (ONS Sneek), Anjo Willems (VKW), Jermain Wobbes (Alcides), Ruendel Martina (Oranje Nassau) en Arnoud Bentum (Be Quick 1887).
In Friesland geboren voetballers en die met Friese (voor)ouders uit het prof-, amateur- en vrouwenvoetbal, die in Oranje hebben gespeeld. Er wordt ook ingegaan op buitenlandse internationals die voor een Friese club uit zijn gekomen. Deze site is alleen ter lering en vermaak.
Posts tonen met het label noord-nederland. Alle posts tonen
Posts tonen met het label noord-nederland. Alle posts tonen
zaterdag 15 juni 2019
vrijdag 3 februari 2012
Intermezzo - Semi-interlands Noord-Nederland
In het begin voetbalt het Nederlands elftal maar een paar wedstrijden per jaar en dan ook nog vaak in het westen. In het noorden waar ook grote belangstelling bestaat voor het spelletje komen ze al helemaal niet.
De Groninger Voetbal Bond neemt daarom in het seizoen 1911-1912 het initiatief tot het jaarlijks uitschrijven van een semi-interland tussen Noord-Nederland en Noord-Duitsland.
Tussen 1913 en 1938 is er regelmatig contact geweest tussen noordelijke voetballers uit Nederland en Duitsland. Die reeks wordt abrupt afgebroken door de Tweede Wereldoorlog. Na de bevrijding staat niemand te trappelen om deze wedstrijden in ere te herstellen.
In 1948 wordt contact gezocht met Denemarken. Zij willen wel met een B-elftal aantreden. Het krachtsverschil is in het begin echter te groot. Het regelen van de wedstrijden gaat ook moeizaam. Na vier wedstrijden houdt het contact op.
In mei 1954 is er weer een wedstrijd tegen Noord-Duitsland. In 1960 wordt de 28e en laatste semi-interland tegen Noord-Duitsland gespeeld.
In het begin bestaat Noord-Nederland voornamelijk uit spelers uit Groningen, versterkt met een enkele Fries en Drent. Vlak voor en na de Tweede Wereldoorlog wordt het aantal Friezen groter.
Friezen, of spelers die niet geboren zijn in Friesland maar voor Friese clubs uitkomen, in deze semi-interlands zijn:
1. Henny Valkema (Frisia), Bouwe van der Meulen (Frisia) en Willy Hoen (Frisia)
3. Anton Dalhuysen (Frisia)
5. Guus Vergnes (Frisia)
10. Wim Overmeer (Frisia), Chris Visser (Frisia), Gradus van Putten (Frisia)
11. Bart van Zuylen (Friesland), Henri Nijhuis (Frisia), Chris Visser (Frisia)
13. W. Brink (Friesland)
14. W. Brink (Friesland), Daan van Delden (Sneek)
16. Anton Del Grosso (Leeuwarden)
17. Lutzen Scheepstra (Friesland)
18. Bertus Blom (Sneek), Lutzen Scheepstra (Friesland)
21. Sierk Flisijn (Leeuwarden)
23. Brand Blom (LSC), Abe Lenstra (Heerenveen)
24. Brand Blom (LSC), Abe Lenstra (Heerenveen)
25. Brand Blom (LSC), Ad Goesten (Sneek), Johan Hilarius (Frisia), Anne Santema (Frisia)
26. Piet Bijlenga (Frisia), Mollo de Jong (Heerenveen), Henk Pieters (Friesland), André Roosenburg (Sneek), Jan Ploegh (Heerenveen), Germ Hofma (Heerenveen)
27. Piet Bijlenga (Frisia), Theo Ydema (Sneek), Abe Lenstra (Heerenveen), Jan Hoekema (Leeuwarden)
28. Koene Koopman (Leeuwarden), Jitze de Groot (Leeuwarden), Theo Ydema (Sneek), Hampie Bakker (Leeuwarden), Kees van der Leij (Leeuwarden), Abe Lenstra (Heerenveen), Jan Hoekema (Leeuwarden)
29. Koene Koopman (Leeuwarden), Jitze de Groot (Leeuwarden), Theo Ydema (Sneek), Hampie Bakker (Leeuwarden), Kees van der Leij (Leeuwarden), Jan Hoekema (Leeuwarden)
30. Koene Koopman (Leeuwarden), Jan Hoekema (Leeuwarden)
31. André Hofman (Leeuwarden), Henk Kerkhof (Leeuwarden), Anne Piet Schaap (Heerenveen), Gerrit Tardy (Leeuwarden)
32. Hans Verhagen (Leeuwarden), Gerrit Tardy (Leeuwarden), Geert van der Veen (Leeuwarden), Pier Alma (Leeuwarden)
33. Erick Jansema (Harkemase Boys), Jesse Renken (Harkemase Boys), Joost Jesse Visser (Buitenpost), Ale de Boer (ONS Sneek), Joris Voest (Harkemase Boys), Frits Dantuma (ONS Sneek), Henny Bouius (Harkemase Boys), Curty Gonzalez (ONS Sneek)
(N.B. De nummering slaat op de interland)
De Groninger Voetbal Bond neemt daarom in het seizoen 1911-1912 het initiatief tot het jaarlijks uitschrijven van een semi-interland tussen Noord-Nederland en Noord-Duitsland.
Tussen 1913 en 1938 is er regelmatig contact geweest tussen noordelijke voetballers uit Nederland en Duitsland. Die reeks wordt abrupt afgebroken door de Tweede Wereldoorlog. Na de bevrijding staat niemand te trappelen om deze wedstrijden in ere te herstellen.
In 1948 wordt contact gezocht met Denemarken. Zij willen wel met een B-elftal aantreden. Het krachtsverschil is in het begin echter te groot. Het regelen van de wedstrijden gaat ook moeizaam. Na vier wedstrijden houdt het contact op.
In mei 1954 is er weer een wedstrijd tegen Noord-Duitsland. In 1960 wordt de 28e en laatste semi-interland tegen Noord-Duitsland gespeeld.
In het begin bestaat Noord-Nederland voornamelijk uit spelers uit Groningen, versterkt met een enkele Fries en Drent. Vlak voor en na de Tweede Wereldoorlog wordt het aantal Friezen groter.
| Nummer | Datum | Interland | Uitslag |
|---|---|---|---|
| 1 | 04-05-1913 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 2-7 |
| 2 | 10-04-1914 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 5-0 |
| 3 | 02-01-1921 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 1-2 |
| 4 | 16-05-1921 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 2-3 |
| 5 | 11-12-1921 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 5-1 |
| 6 | 27-08-1922 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 1-6 |
| 7 | 24-09-1922 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 5-0 |
| 8 | 02-09-1923 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 1-3 |
| 9 | 14-09-1924 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 2-0 |
| 10 | 24-05-1925 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 3-1 |
| 11 | 09-05-1926 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 3-2 |
| 12 | 15-05-1927 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 3-3 |
| 13 | 20-05-1928 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 3-0 |
| 14 | 23-06-1929 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 2-3 |
| 15 | 15-06-1930 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 1-5 |
| 16 | 03-05-1931 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 0-2 |
| 17 | 08-05-1932 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 0-2 |
| 18 | 14-05-1933 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 2-1 |
| 19 | 03-06-1934 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 4-2 |
| 20 | 26-05-1935 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 3-1 |
| 21 | 24-05-1936 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 10-1 |
| 22 | 22-11-1936 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 4-2 |
| 23 | 14-11-1937 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 3-0 |
| 24 | 06-11-1938 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 4-2 |
| 25 | 17-05-1948 | Noord-Nederland - Denemarken B | 3-5 |
| 26 | 07-11-1948 | Denemarken B - Noord-Nederland | 5-0 |
| 27 | 09-12-1951 | Noord-Nederland - Denemarken B | 3-2 |
| 28 | 26-05-1954 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 3-1 |
| 29 | 06-06-1954 | Denemarken B - Noord-Nederland | 3-6 |
| 30 | 13-06-1956 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 4-2 |
| 31 | 09-04-1958 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 4-1 |
| 32 | 20-04-1960 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 3-3 |
| 33 | 15-06-2019 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 3-3 |
Friezen, of spelers die niet geboren zijn in Friesland maar voor Friese clubs uitkomen, in deze semi-interlands zijn:
1. Henny Valkema (Frisia), Bouwe van der Meulen (Frisia) en Willy Hoen (Frisia)
3. Anton Dalhuysen (Frisia)
5. Guus Vergnes (Frisia)
10. Wim Overmeer (Frisia), Chris Visser (Frisia), Gradus van Putten (Frisia)
11. Bart van Zuylen (Friesland), Henri Nijhuis (Frisia), Chris Visser (Frisia)
13. W. Brink (Friesland)
14. W. Brink (Friesland), Daan van Delden (Sneek)
16. Anton Del Grosso (Leeuwarden)
17. Lutzen Scheepstra (Friesland)
18. Bertus Blom (Sneek), Lutzen Scheepstra (Friesland)
21. Sierk Flisijn (Leeuwarden)
23. Brand Blom (LSC), Abe Lenstra (Heerenveen)
24. Brand Blom (LSC), Abe Lenstra (Heerenveen)
25. Brand Blom (LSC), Ad Goesten (Sneek), Johan Hilarius (Frisia), Anne Santema (Frisia)
26. Piet Bijlenga (Frisia), Mollo de Jong (Heerenveen), Henk Pieters (Friesland), André Roosenburg (Sneek), Jan Ploegh (Heerenveen), Germ Hofma (Heerenveen)
27. Piet Bijlenga (Frisia), Theo Ydema (Sneek), Abe Lenstra (Heerenveen), Jan Hoekema (Leeuwarden)
28. Koene Koopman (Leeuwarden), Jitze de Groot (Leeuwarden), Theo Ydema (Sneek), Hampie Bakker (Leeuwarden), Kees van der Leij (Leeuwarden), Abe Lenstra (Heerenveen), Jan Hoekema (Leeuwarden)
29. Koene Koopman (Leeuwarden), Jitze de Groot (Leeuwarden), Theo Ydema (Sneek), Hampie Bakker (Leeuwarden), Kees van der Leij (Leeuwarden), Jan Hoekema (Leeuwarden)
30. Koene Koopman (Leeuwarden), Jan Hoekema (Leeuwarden)
31. André Hofman (Leeuwarden), Henk Kerkhof (Leeuwarden), Anne Piet Schaap (Heerenveen), Gerrit Tardy (Leeuwarden)
32. Hans Verhagen (Leeuwarden), Gerrit Tardy (Leeuwarden), Geert van der Veen (Leeuwarden), Pier Alma (Leeuwarden)
33. Erick Jansema (Harkemase Boys), Jesse Renken (Harkemase Boys), Joost Jesse Visser (Buitenpost), Ale de Boer (ONS Sneek), Joris Voest (Harkemase Boys), Frits Dantuma (ONS Sneek), Henny Bouius (Harkemase Boys), Curty Gonzalez (ONS Sneek)
(N.B. De nummering slaat op de interland)
maandag 30 januari 2012
Friese voorouders - Willy Westra van Holthe
Willem Rudolf Westra van Holthe is geboren in Kloosterveen op 9 maart 1888 als zoon van Cornelis Westra van Holthe en Anna Alingh. Zijn overgrootvader Jan Hendrik Westra is geboren in Harlingen.
Als Willy 12 jaar is wordt hij lid van Achilles in Assen. De club, opgericht in 1894, is een eliteclub met een ballotagecommissie die elk nieuw lid keurt. Willy komt uit een welgesteld milieu.
Vier jaar later maakt hij als rechtsbinnen al deel uit van het eerste elftal. Willy is een rasvoetballer met uitzonderlijke kwaliteiten. Hij is snel, doortastend, schovaardig en heeft een goede balcontrole. Hij is de man van de rush die de bal op het middenveld in bezit krijgt, een paar verdedigers passeert en op doel schiet.
Hij is een ster in het voetbaltijdperk, als individualisme en ondernemingszin tot de meest geprezen kwaliteiten van een speler behoren. Juist daardoor past hij in een Nederlandse voorhoede met persoonlijke uitblinkers als Huug de Groot, Jan Vos, Dé Kessler en Piet van der Wolk.
Hij maakt verscheidene van de tien Noordelijke kampioenschappen in de 2e Klasse voor Achilles mee. Achilles wordt kampioen van 1898 tot 1903, 1905, 1907, 1912 en 1914.
(het Noorden krijgt pas in 1916-1917 een 1e Klasse).
Van 1915 tot 1917 is Willy Westra van Holthe gelegerd als luitenant in Arnhem. In deze jaren komt hij uit voor Robur et Velocitas.
Ook speelt hij tijdens zijn studiejaren nog enkele wedstrijden voor KFC (Kölner Fußball-Club).
Willy Westra van Holthe is de eerste noordelijke speler die het Oranjeshirt draagt.
Op 24 maart 1913 maakt hij zijn debuut in de thuiswedstrijd tegen de amateurs van Engeland. Hij is de vervanger van Jur Haak. De pers hoopt dat hij een waardig vervanger zal zijn. Tot die wedstrijd heeft Engeland alle duels tegen Nederland gewonnen. Soms met grote cijfers. Op Houtrust schrijft het Nederlandse elftal geschiedenis. Voor de eerste keer wordt er gewonnen van Engeland.
De voetballer uit Assen heeft misschien nog nooit voor zo'n grote menigte gevoetbald, maar van debutantenkoorts is geen sprake. Hij maakt goede acties, geeft mooie passes. Zijn strakke voorzetten worden helaas niet benut. Uiteindelijk wint Nederland de wedstrijd met 2-1 door twee doelpunten van Huug de Groot.

24-03-1913 Nederland - Engeland
Staand v.l.n.r.: David Wijnveldt, Joop Boutmy, Just Göbel, Bok de Korver, Leo Bosschart, Tonny Kessler, grensrechter Tromp
Zittend v.l.n.r.: Piet van der Wolk, Willy Westra van Holthe, Huug de Groot, Jan Vos, Dé Kessler
Fotograaf onbekend
© KNVB
Zijn tweede wedstrijd is tegen België op 20 april 1913 in Zwolle. Het veld van ZAC is slecht. In het begin van de wedstrijd heeft hij enkele mooie rushes, maar die hebben weinig effect. Gaandewg de wedstrijd herstelt hij zich. De wedstrijd wordt met 2-4 verloren. Nederland staat weer met beide benen op de grond. Willy speelt deze wedstrijd samen met Arie Bijvoet, de eerste Fries in Oranje.
20-04-1913 Nederland - België
Achter v.l.n.r.: Visscher (grensrechter), David Wijnveldt, Just Göbel, Thomas Bradshaw (coach)
Midden v.l.n.r.: Arie Bijvoet, Joop Boutmy, Bok de Korver
Voor v.l.n.r: Piet van der Wolk, Willy Westra van Holthe, Huug de Groot, Jan Vos, Leo Bosschart, Nico Bouvij
Op 15 november 1913 speelt Nederland in Hull tegen de amateurs van Engeland. Willy is reserve. In deze tijd is het niet gewoon dat reserves spelen. Als een speler uitvalt moet de betreffende ploeg met tien man verder. In de eerste minuut van de wedstrijd valt linksbinnen Jan Vos al geblesseerd uit. In de rust biedt de Engelse aanvoerder Woodward aan dat Nederland in de tweede helft een invaller mee mag laten doen. Deze sportieve geste wordt met applaus ontvangen, maar de FA-top blijkt het er achteraf niet mee eens te zijn geweest.
Willy Westra van Holthe is hiermee de eerste invaller in het Nederlands elftal. Direct na rust ziet de scheidsrechter uit Wales in een duwfout van Burn op Westra van Holthe een strafschop. Deze wordt benut door Joop Boutmy. Uiteindelijk wint Engeland de wedstrijd met 2-1. Willy wordt geroemd om zijn goede spel.
In zijn vierde en laatste wedstrijd op 15 maart 1914 scoort Willy zijn eerste doelpunt uit een voorzet van Jacques Francken. Nederland wint de uitwedstrijd tege België met 2-4. Willy heeft zijn dag niet.
Naast de 4 wedstrijden in Oranje komt hij nog vele keren uit in het Noordelijke elftal, Zwaluwenploegen, bondselftallen en Nederlandse militaire elftallen.
In mei 1920 wordt hij getroffen door de Spaanse griep. Hij overleeft de ziekte, maar raakt wel zijn gehoor kwijt. Willy is 31 jaar als zijn voetballoopbaan erop zit.
Na zijn voetbalcarrière wordt Willy Westra van Holthe directeur van een houthandel in Assen. Bij het 60-jarig bestaan van Achilles wordt hij tot erelid benoemd.
Willem Rudolf Westra van Holthe is overleden op 18 mei 1965 in Assen, 77 jaar oud.
Statistische gegevens
Loopbaan als speler
Club als international: Achilles
Semi-interlands
Meer lezen:
Oldenburger, Leo. Turfstekers in Oranje. (Het Drentse Boek, 2008)
Als Willy 12 jaar is wordt hij lid van Achilles in Assen. De club, opgericht in 1894, is een eliteclub met een ballotagecommissie die elk nieuw lid keurt. Willy komt uit een welgesteld milieu.
Vier jaar later maakt hij als rechtsbinnen al deel uit van het eerste elftal. Willy is een rasvoetballer met uitzonderlijke kwaliteiten. Hij is snel, doortastend, schovaardig en heeft een goede balcontrole. Hij is de man van de rush die de bal op het middenveld in bezit krijgt, een paar verdedigers passeert en op doel schiet.
Hij is een ster in het voetbaltijdperk, als individualisme en ondernemingszin tot de meest geprezen kwaliteiten van een speler behoren. Juist daardoor past hij in een Nederlandse voorhoede met persoonlijke uitblinkers als Huug de Groot, Jan Vos, Dé Kessler en Piet van der Wolk.
Hij maakt verscheidene van de tien Noordelijke kampioenschappen in de 2e Klasse voor Achilles mee. Achilles wordt kampioen van 1898 tot 1903, 1905, 1907, 1912 en 1914.
(het Noorden krijgt pas in 1916-1917 een 1e Klasse).
Van 1915 tot 1917 is Willy Westra van Holthe gelegerd als luitenant in Arnhem. In deze jaren komt hij uit voor Robur et Velocitas.
Ook speelt hij tijdens zijn studiejaren nog enkele wedstrijden voor KFC (Kölner Fußball-Club).
Willy Westra van Holthe is de eerste noordelijke speler die het Oranjeshirt draagt.
Op 24 maart 1913 maakt hij zijn debuut in de thuiswedstrijd tegen de amateurs van Engeland. Hij is de vervanger van Jur Haak. De pers hoopt dat hij een waardig vervanger zal zijn. Tot die wedstrijd heeft Engeland alle duels tegen Nederland gewonnen. Soms met grote cijfers. Op Houtrust schrijft het Nederlandse elftal geschiedenis. Voor de eerste keer wordt er gewonnen van Engeland.
De voetballer uit Assen heeft misschien nog nooit voor zo'n grote menigte gevoetbald, maar van debutantenkoorts is geen sprake. Hij maakt goede acties, geeft mooie passes. Zijn strakke voorzetten worden helaas niet benut. Uiteindelijk wint Nederland de wedstrijd met 2-1 door twee doelpunten van Huug de Groot.
24-03-1913 Nederland - Engeland
Staand v.l.n.r.: David Wijnveldt, Joop Boutmy, Just Göbel, Bok de Korver, Leo Bosschart, Tonny Kessler, grensrechter Tromp
Zittend v.l.n.r.: Piet van der Wolk, Willy Westra van Holthe, Huug de Groot, Jan Vos, Dé Kessler
Fotograaf onbekend
© KNVB
Zijn tweede wedstrijd is tegen België op 20 april 1913 in Zwolle. Het veld van ZAC is slecht. In het begin van de wedstrijd heeft hij enkele mooie rushes, maar die hebben weinig effect. Gaandewg de wedstrijd herstelt hij zich. De wedstrijd wordt met 2-4 verloren. Nederland staat weer met beide benen op de grond. Willy speelt deze wedstrijd samen met Arie Bijvoet, de eerste Fries in Oranje.
20-04-1913 Nederland - België
Achter v.l.n.r.: Visscher (grensrechter), David Wijnveldt, Just Göbel, Thomas Bradshaw (coach)
Midden v.l.n.r.: Arie Bijvoet, Joop Boutmy, Bok de Korver
Voor v.l.n.r: Piet van der Wolk, Willy Westra van Holthe, Huug de Groot, Jan Vos, Leo Bosschart, Nico Bouvij
Op 15 november 1913 speelt Nederland in Hull tegen de amateurs van Engeland. Willy is reserve. In deze tijd is het niet gewoon dat reserves spelen. Als een speler uitvalt moet de betreffende ploeg met tien man verder. In de eerste minuut van de wedstrijd valt linksbinnen Jan Vos al geblesseerd uit. In de rust biedt de Engelse aanvoerder Woodward aan dat Nederland in de tweede helft een invaller mee mag laten doen. Deze sportieve geste wordt met applaus ontvangen, maar de FA-top blijkt het er achteraf niet mee eens te zijn geweest.
Willy Westra van Holthe is hiermee de eerste invaller in het Nederlands elftal. Direct na rust ziet de scheidsrechter uit Wales in een duwfout van Burn op Westra van Holthe een strafschop. Deze wordt benut door Joop Boutmy. Uiteindelijk wint Engeland de wedstrijd met 2-1. Willy wordt geroemd om zijn goede spel.
In zijn vierde en laatste wedstrijd op 15 maart 1914 scoort Willy zijn eerste doelpunt uit een voorzet van Jacques Francken. Nederland wint de uitwedstrijd tege België met 2-4. Willy heeft zijn dag niet.
Naast de 4 wedstrijden in Oranje komt hij nog vele keren uit in het Noordelijke elftal, Zwaluwenploegen, bondselftallen en Nederlandse militaire elftallen.
In mei 1920 wordt hij getroffen door de Spaanse griep. Hij overleeft de ziekte, maar raakt wel zijn gehoor kwijt. Willy is 31 jaar als zijn voetballoopbaan erop zit.
Na zijn voetbalcarrière wordt Willy Westra van Holthe directeur van een houthandel in Assen. Bij het 60-jarig bestaan van Achilles wordt hij tot erelid benoemd.
Willem Rudolf Westra van Holthe is overleden op 18 mei 1965 in Assen, 77 jaar oud.
Statistische gegevens
Loopbaan als speler
| Seizoen | Club |
|---|---|
| 1904-1905 | Achilles |
| 1905-1906 | Achilles |
| 1906-1907 | Achilles |
| 1907-1908 | Achilles |
| 1908-1909 | Achilles |
| 1909-1910 | Achilles |
| 1910-1911 | Achilles |
| 1911-1912 | Achilles |
| 1912-1913 | Achilles |
| 1913-1914 | Achilles |
| 1914-1915 | Robur et Velocitas |
| 1915-1916 | Robur et Velocitas |
| 1916-1917 | Achilles |
| 1917-1918 | Achilles |
| 1919-1920 | Achilles |
Club als international: Achilles
| Nummer | Datum | Interland | Uitslag | Goals |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 24-03-1913 | Nederland - Engeland (amateurs) | 2-1 | - |
| 2 | 20-04-1913 | Nederland - België | 2-4 | - |
| 3 | 15-11-1913 | Engeland (amateurs) - Nederland | 2-1 | - |
| 4 | 15-03-1914 | België - Nederland | 2-4 | 1 |
Semi-interlands
| Nummer | Datum | Interland | Uitslag | Goals |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 04-05-1913 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 2-7 | 2 |
| 2 | 10-04-1914 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 5-0 | - |
Meer lezen:
Oldenburger, Leo. Turfstekers in Oranje. (Het Drentse Boek, 2008)vrijdag 2 september 2011
Intermezzo - Grote Pier in Oranje
Grote Pier in Oranje? Jawel, de grootste Fries aller tijden heeft in het Nederlands elftal gespeeld. In de beroemde televisieserie Floris speelt Hans Boskamp de rol van Lange Pier, in Friesland beter bekend als Grote Pier. Hij speelt deze rol in drie afleveringen.
In de serie zijn de Bourgondiërs helden en hun vijanden (de hertog van Gelre en Lange Pier) schurken en veroveraars, terwijl zij juist vechten voor hun eigen vrijheid tegen de Bourgondische veroveraars.
Lange Pier is een enorme man met een grote zwarte baard. Iedereen die zijn naam hoort, gaat er meteen in paniek vandoor. Hij is de aanvoerder van een groep rovers en plunderaars, en zijn hulp wordt vaak ingeroepen door Maarten van Rossem, de aanvoerder van het huurlingenleger dat Karel van Gelre steunt. Overal waar hij heengaat, heeft hij een rol papier bij zich waarop zijn titels staan. Als iemand vraagt wie hij is, laat hij een van zijn mannen de rol voorlezen. Op de rol staan onder andere de volgende titels: Graaf van Sloten, Hertog van Sneek, Koning van Friesland, Admiraal van de Zuiderzee. Behalve groot, sterk en luidruchtig is Lange Pier ook bijzonder bijgelovig. Om zijn nek draagt hij een konijnenpootje, wat volgens bijgeloof geluk brengt.
___
Hans Boskamp is geboren op 7 mei 1932 in Rotterdam als Johan Hendricus Gerardus Hoelscher. Als hij tien is verhuist het gezin naar Amsterdam en wordt Hans lid van Ajax onder de naam Boskamp. Boskamp is de toneelnaam van zijn vader Johan Boskamp.
Hans is als voetballer een creatieve jongen. Hij is van oorsprong linksbuiten, maar in het eerste elftal van Ajax zet Jack Reynolds hem linksback.
In 1954 kiest hij voor het betaalde voetbal bij de "wilde" profclub BVC Amsterdam.
In 1958 fuseert de club met DWS in DWS/A. Hij blijft tot 1962 voetballen bij deze club.
In 1957 wordt even gevreesd voor zijn leven als hij tijdens DWS/A-MVV in botsing komt met Jo Toennaer. Een oogkas is verbrijzeld en botsplinters zitten tot op enkele millimeters van zijn hersenen. Drie maanden later voetbalt Boskamp weer.
Hij beweert recordreserve te zijn van het Nederlands Elftal. In 1960 in Praag organiseert hij zelfs een jubileumfeest vanwege zijn 50e reservebeurt. In werkelijkheid is hij vier keer uitgekomen voor Oranje en zit hij zeven keer op de bank: drie maal in 1954, twee maal in 1956 en twee maal in 1960.
In 2008 ligt Boskamp maanden in het ziekenhuis en wordt er voor zijn leven gevreesd. Hij heeft problemen met zijn nieren, last van uitdrogingsverschijnselen en loopt bovendien een streptokokkenbesmetting op. Hij herstelt helemaal. Op 14 maart 2011 wordt hij met een herseninfarct in een ziekenhuis in Dordrecht opgenomen. Boskamp is overleden op 22 maart 2011 op 78-jarige leeftijd
Statistisch overzicht
Loopbaan als speler
Club als international: Ajax
Semi-interlands
In de serie zijn de Bourgondiërs helden en hun vijanden (de hertog van Gelre en Lange Pier) schurken en veroveraars, terwijl zij juist vechten voor hun eigen vrijheid tegen de Bourgondische veroveraars.
Lange Pier is een enorme man met een grote zwarte baard. Iedereen die zijn naam hoort, gaat er meteen in paniek vandoor. Hij is de aanvoerder van een groep rovers en plunderaars, en zijn hulp wordt vaak ingeroepen door Maarten van Rossem, de aanvoerder van het huurlingenleger dat Karel van Gelre steunt. Overal waar hij heengaat, heeft hij een rol papier bij zich waarop zijn titels staan. Als iemand vraagt wie hij is, laat hij een van zijn mannen de rol voorlezen. Op de rol staan onder andere de volgende titels: Graaf van Sloten, Hertog van Sneek, Koning van Friesland, Admiraal van de Zuiderzee. Behalve groot, sterk en luidruchtig is Lange Pier ook bijzonder bijgelovig. Om zijn nek draagt hij een konijnenpootje, wat volgens bijgeloof geluk brengt.
___
Hans Boskamp is geboren op 7 mei 1932 in Rotterdam als Johan Hendricus Gerardus Hoelscher. Als hij tien is verhuist het gezin naar Amsterdam en wordt Hans lid van Ajax onder de naam Boskamp. Boskamp is de toneelnaam van zijn vader Johan Boskamp.
Hans is als voetballer een creatieve jongen. Hij is van oorsprong linksbuiten, maar in het eerste elftal van Ajax zet Jack Reynolds hem linksback.
In 1954 kiest hij voor het betaalde voetbal bij de "wilde" profclub BVC Amsterdam.
In 1958 fuseert de club met DWS in DWS/A. Hij blijft tot 1962 voetballen bij deze club.
In 1957 wordt even gevreesd voor zijn leven als hij tijdens DWS/A-MVV in botsing komt met Jo Toennaer. Een oogkas is verbrijzeld en botsplinters zitten tot op enkele millimeters van zijn hersenen. Drie maanden later voetbalt Boskamp weer.
Hij beweert recordreserve te zijn van het Nederlands Elftal. In 1960 in Praag organiseert hij zelfs een jubileumfeest vanwege zijn 50e reservebeurt. In werkelijkheid is hij vier keer uitgekomen voor Oranje en zit hij zeven keer op de bank: drie maal in 1954, twee maal in 1956 en twee maal in 1960.
In 2008 ligt Boskamp maanden in het ziekenhuis en wordt er voor zijn leven gevreesd. Hij heeft problemen met zijn nieren, last van uitdrogingsverschijnselen en loopt bovendien een streptokokkenbesmetting op. Hij herstelt helemaal. Op 14 maart 2011 wordt hij met een herseninfarct in een ziekenhuis in Dordrecht opgenomen. Boskamp is overleden op 22 maart 2011 op 78-jarige leeftijd
Statistisch overzicht
Loopbaan als speler
| Seizoen | Club |
|---|---|
| 1949-1950 | Ajax |
| 1950-1951 | Ajax |
| 1951-1952 | Ajax |
| 1952-1953 | Ajax |
| 1953-1954 | Ajax |
| 1954-1955 | BVC Amsterdam |
| 1955-1956 | BVC Amsterdam |
| 1956-1957 | BVC Amsterdam |
| 1957-1958 | BVC Amsterdam |
| 1958-1959 | DWS/A |
| 1959-1960 | DWS/A |
| 1960-1961 | DWS/A |
| 1961-1962 | DWS/A |
Club als international: Ajax
| Nummer | Datum | Interland | Uitslag | Goals |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 21-09-1952 | Denemarken - Nederland | 3-2 | - |
| 2 | 07-03-1953 | Nederland - Denemarken | 1-2 | - |
| 3 | 22-03-1953 | Nederland - Zwitserland | 1-2 | - |
| 4 | 30-05-1954 | Zwitserland - Nederland | 3-1 | - |
Semi-interlands
| Nummer | Datum | Interland | Uitslag | Goals |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 13-06-1956 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 4-2 | - |
vrijdag 26 augustus 2011
Friese voorouders - Rieks de Haas
Theodoricus de Haas is geboren op 2 september 1902 in Groningen als zoon van Derk de Haas en Alberdina Knapper. Zijn overgrootvader Sijbolt de Haas is geboren in Leeuwarden.
Theo 'Rieks' de Haas is 16 jaar als hij in 1918 zijn debuut maakt in het eerste elftal van Be Quick. Rieks is een enthousiaste en doortastende links- of rechtsbinnen. Hij heeft een neusje voor de goal. In 1925 kent zijn scoringsdrift geen grenzen. In 25 wedstrijden scoort hij 56 keer.
Rieks maakt ook deel uit van het elftal van Be Quick dat in 1920 landskampioen wordt. Vanaf dat jaar valt het oog van de Nederlands Elftal Commissie ook op spelers uit het noorden.
In 1921 wordt Rieks voor het eerst opgeroepen voor het Zwaluwenelftal. Het zal tot 25 november 1923 duren voordat hij zijn debuut maakt in het Nederlands elftal. De wedstrijd in Amsterdam tegen Zwitserland wordt met 4-1 gewonnen.
In het Nederlands elftal moet hij steeds met zijn ploeggenoot Appie Groen strijden om een plaats binnen het elftal. De volgende twee duels op 23 maart 1924 tegen België (1-1) en op 21 april 1924 tegen Duitsland (0-1 verlies) staat hij reserve.
Zijn tweede interland speelt hij op 15 maart 1925 in Antwerpen tegen België. De wedstrijd wordt met 0-1 gewonnen door een doelpunt van Charles van Baar van Slangenburgh. Vanwege zijn hoge scoringsdrift bij Be Quick staat hij in de spits. Hij speelt niet zijn beste wedstrijd. Toch staat hij ook bij de volgende interland in Amsterdam op 29 maart 1925 tegen Duitsland weer in de spits. In deze wedstrijd scoort hij zijn eerste en enige interlanddoelpunt. De wedstrijd wordt met 2-1 gewonnen.
Zijn vierde en laatste interland speelt Rieks op 14 maart 1926 in Antwerpen tegen België. De wedstrijd eindigt weer in een gelijkspel (1-1).
Aan het begin van het nieuwe seizoen raakt hij geblesseerd aan zijn knie en speelt hij lange tijd niet voor Be Quick.
Vanaf het seizoen 1929/1930 voetbalt hij bij Forward. Hier blijft hij tot 1934 voetballen. Daarna keert hij weer terug naar Be Quick. Hier blijft hij in totaal 10 jaar spelen in de lagere elftallen.
Rieks de Haas krijgt sympathieke gevoelens voor het nationaalsocialisme. Begin jaren dertig sluit hij zich aan bij de NSB. Tijdens de Tweede Wereldoorlog geeft hij de Groningse verzetsheld Helmig aan bij de SD. Tegen De Haas wordt op 22 december 1945 de doodstraf geëist. Hij krijgt uiteindelijk twaalf jaar gevangenisstraf.
Rieks is overleden op 6 januari 1976, 73 jaar oud.
Statistisch overzicht
Loopbaan als speler
Club als international: Be Quick
Semi-interlands
Theo 'Rieks' de Haas is 16 jaar als hij in 1918 zijn debuut maakt in het eerste elftal van Be Quick. Rieks is een enthousiaste en doortastende links- of rechtsbinnen. Hij heeft een neusje voor de goal. In 1925 kent zijn scoringsdrift geen grenzen. In 25 wedstrijden scoort hij 56 keer.
Rieks maakt ook deel uit van het elftal van Be Quick dat in 1920 landskampioen wordt. Vanaf dat jaar valt het oog van de Nederlands Elftal Commissie ook op spelers uit het noorden.
In 1921 wordt Rieks voor het eerst opgeroepen voor het Zwaluwenelftal. Het zal tot 25 november 1923 duren voordat hij zijn debuut maakt in het Nederlands elftal. De wedstrijd in Amsterdam tegen Zwitserland wordt met 4-1 gewonnen.
In het Nederlands elftal moet hij steeds met zijn ploeggenoot Appie Groen strijden om een plaats binnen het elftal. De volgende twee duels op 23 maart 1924 tegen België (1-1) en op 21 april 1924 tegen Duitsland (0-1 verlies) staat hij reserve.
Zijn tweede interland speelt hij op 15 maart 1925 in Antwerpen tegen België. De wedstrijd wordt met 0-1 gewonnen door een doelpunt van Charles van Baar van Slangenburgh. Vanwege zijn hoge scoringsdrift bij Be Quick staat hij in de spits. Hij speelt niet zijn beste wedstrijd. Toch staat hij ook bij de volgende interland in Amsterdam op 29 maart 1925 tegen Duitsland weer in de spits. In deze wedstrijd scoort hij zijn eerste en enige interlanddoelpunt. De wedstrijd wordt met 2-1 gewonnen.
Zijn vierde en laatste interland speelt Rieks op 14 maart 1926 in Antwerpen tegen België. De wedstrijd eindigt weer in een gelijkspel (1-1).
Aan het begin van het nieuwe seizoen raakt hij geblesseerd aan zijn knie en speelt hij lange tijd niet voor Be Quick.
Vanaf het seizoen 1929/1930 voetbalt hij bij Forward. Hier blijft hij tot 1934 voetballen. Daarna keert hij weer terug naar Be Quick. Hier blijft hij in totaal 10 jaar spelen in de lagere elftallen.
Rieks de Haas krijgt sympathieke gevoelens voor het nationaalsocialisme. Begin jaren dertig sluit hij zich aan bij de NSB. Tijdens de Tweede Wereldoorlog geeft hij de Groningse verzetsheld Helmig aan bij de SD. Tegen De Haas wordt op 22 december 1945 de doodstraf geëist. Hij krijgt uiteindelijk twaalf jaar gevangenisstraf.
Rieks is overleden op 6 januari 1976, 73 jaar oud.
Statistisch overzicht
Loopbaan als speler
| Seizoen | Club |
|---|---|
| 1918-1919 | Be Quick |
| 1919-1920 | Be Quick |
| 1920-1921 | Be Quick |
| 1921-1922 | Be Quick |
| 1922-1923 | Be Quick |
| 1923-1924 | Be Quick |
| 1924-1925 | Be Quick |
| 1925-1926 | Be Quick |
| 1929-1930 | Forward |
| 1930-1931 | Forward |
| 1931-1932 | Forward |
| 1932-1933 | Forward |
| 1933-1934 | Forward |
| 1934-1935 | Be Quick |
| 1935-1936 | Be Quick |
| 1936-1937 | Be Quick |
| 1937-1938 | Be Quick |
| 1938-1939 | Be Quick |
| 1939-1940 | Be Quick |
| 1940-1941 | Be Quick |
| 1941-1942 | Be Quick |
| 1942-1943 | Be Quick |
| 1943-1944 | Be Quick |
Club als international: Be Quick
| Nummer | Datum | Interland | Uitslag | Goals |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 25-11-1923 | Nederland - Zwitserland | 4-1 | - |
| 2 | 15-03-1925 | België - Nederland | 0-1 | - |
| 3 | 29-03-1925 | Nederland - Duitsland | 2-1 | 1 |
| 4 | 14-03-1926 | België - Nederland | 1-1 | - |
Semi-interlands
| Nummer | Datum | Interland | Uitslag | Goals |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 16-05-1921 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 2-3 | - |
| 2 | 27-08-1922 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 1-6 | - |
| 3 | 02-09-1923 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 1-3 | - |
| 4 | 24-05-1925 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 3-1 | 2 |
| 5 | 09-05-1926 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 3-2 | 1 |
| 6 | 15-05-1927 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 3-3 | - |
| 2 | 15-06-1930 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 5-1 | - |
zondag 29 augustus 2010
International nummer 3 - Abe Lenstra
Abe Lenstra is geboren op 27 november 1920 in Heerenveen als zoon van Mindert Jans Lenstra en Janke Suierveld. Abe is een voetbalgenie. Als Abe 15 jaar oud is maakt hij zijn debuut voor Heerenveen, de club waarvoor hij bijna zijn hele carrière uitkomt. In dat seizoen scoort hij negentien keer. Hij is daarmee topscorer van de tweede divisie waarin Heerenveen uitkomt. Met een fluwelen techniek, een grandioos inzicht, een flitsend schot, plus een paar schijnbewegingen verschalkt hij zijn tegenstanders. Abe is een merkwaardige speler, die soms de indruk wekt dat hij te weinig aan het spel deelneemt, maar ineens in een flitsend moment vriend en vijand verstelt doet staan door een vlijmscherpe pass, een handige truc of een dodelijk schot.
Hij is zeventien als hij debuteert in het noordelijk elftal, maar hij mag pas mee naar de wedstrijd tegen Noord-Duitsland, nadat trainer Bob Glendenning de ouders van Abe heeft beloofd dat deze er persoonlijk op toeziet dat hij op tijd naar bed zou gaan. Dat doet Glendenning en het is meteen het enige wat Abe tegenvalt aan zijn debuut voor het vertegenwoordigend voetbal. Bij de return, een jaar later, maakt hij alle vier de goals. Zelfs vanuit het buitenland, Huddersfield Town, komen de uitnodigingen binnen, maar deze worden door vader Lenstra verstopt.
Een jaar later wordt hij al opgeroepen voor het Bondselftal. Op 6 juni 1939 speelt hij met het Bondselftal mee tegen Joegoslavië. Het Bondselftal is het Nederlands elftal (van een maand eerder tegen Zwitserland) minus rechtsbinnen Freek van der Veen. Voor hem speelt Abe. De aantrekkelijke wedstrijd wordt met 4-1 gewonnen. Met een schitterende kopbal maakt Abe de 1-0.
Zijn eerste wedstrijd in het echte Oranje volgt 10 december 1939 tegen België. Het is een huldigingwedstrijd (5-2 voor Nederland) vanwege het vijftigjarige jubileum van de KNVB, om welke (rare) reden de interland niet als officieel geldt. Abe wordt geroemd om zijn bijzonder intelligente spel.
Abe Lenstra is 19 jaar als hij op 31 maart 1940 in Rotterdam zijn echte debuut maakt voor het Nederlands elftal. De wedstrijd tegen Luxemburg wordt met 4-5 verloren. De nederlaag wordt vooral geweten aan drie blunders van doelman Adri van Male. Het begin van de wedstrijd is niet onaardig. Er wordt gelijk druk gezet op het Luxemburgse doel. Dit leidt al na 10 minuten tot succes, als Bas Paauwe een goede pass geeft aan Guus Dräger uit wiens voorzet Abe Lenstra de score opent. Na de 2-2 maakte Abe nog een juweel van een doelpunt met zijn hoofd maar deze wordt wegens buitenspel afgekeurd. Hij kan terugzien op een goede wedstrijd, al wordt wel gedacht dat hij veel meer kan dan hij vandaag heeft laten zien.
Waarschijnlijk heeft Abe ook een goede indruk gemaakt op de Keuzecommissie want ook voor de volgende interland wordt hij opgeroepen. In de wedstrijd, die in Amsterdam op 21 april 1940 tegen België wordt gespeeld was Abe de enige speler die niet uit Noord- of Zuid-Holland kwam. De wedstrijd wordt met 4-2 gewonnen. Abe speelt niet zijn beste wedstrijd. Vooral het samenspel met Bertus de Harder laat te wensen over.
De Tweede Wereldoorlog gooit roet in het eten. Er is geen interlandvoetbal meer. Het duurt daarom ook 6 jaar voordat Abe Lenstra zijn derde interland speelt. Op 10 maart 1946 word in Luxemburg met 2-6 gewonnen. Abe komt niet tot scoren. Abe heeft een haat-liefde verhouding met de Keuzecommissie van het Nederlands elftal. In zijn interlandperiode, die bijna twintig jaar duurt, speelt Nederland 79 wedstrijden. Abe mist er 32, meestal omdat hij weer een conflict heeft met de Keuzecommissie. Abe speelt het liefste als linksbinnen. Hij heeft het spel dan voor zich en kan zo de spits of buitenspeler aan het werk zetten, wat hij liever en beter doet dan het hollen voorin.
In het Nederlands elftal speelt Abe echter op alle plaatsen in de voorhoede. Om precies te zijn: hij is rechtsbuiten (vijf keer), rechtsbinnen (zeven keer), midvoor (drie keer), linksbinnen (25 keer) en linksbuiten (zeven keer).
Met Faas Wilkes en Kees Rijvers vormt hij het ooit geroemde gouden binnentrio. Dat komt overigens maar 10 keer in actie. Daarvan worden er 9 duels gewonnen. Lenstra wordt 31 keer als aanvaller van Heerenveen en 16 keer als speler van Sportclub Enschede uitgenodigd voor Oranje. Hij treedt 3 keer, in 1953, op als aanvoerder. Hij bedankt niet zelden na weer een conflict met de Keuzecommissie van de KNVB. Als het even kan, laat de Keuzecommissie Friese voetballers buiten schot. Dat zijn maar boeren.
Nogal pijnlijk is de situatie in 1952. De kenners van de Keuzecommissie hebben gemeend dat Abe voor de Olympische Spelen van Finland te weinig vorm heeft. Te lui, te gemakkelijk.
Na de Olympische Spelen wordt Abe weer wel geselecteerd: rechtsbinnen tegen Denemarken, linksbuiten tegen België. Abe is het zat. Voor de uitwedstrijd tegen de Engelse amateurs laat hij verstek gaan als hij hoort dat hij weer zou worden opgesteld als linksbuiten. Rat Verlegh van de Keuzecommissie probeert Lenstra over te halen alsnog mee te gaan naar Hull met de belofte dat Abe een andere plaats krijgt als iemand zou uitvallen. Het levert die onvergetelijke foto op van Abe aan de waterkant. Terwijl Oranje in Engeland is, staat Abe te vissen.
Beelden van de laatste wedstrijd van Abe in Oranje.
Hij maakt uiteindelijk 33 goals in zijn 47 interlands. Daarmee staat hij vijfde op de eeuwige topscorerslijst achter Patrick Kluivert (40), Dennis Bergkamp (37), Faas Wilkes (35) en Ruud van Nistelrooij (34). Lenstra scoort in het Nederlands elftal even vaak als Johan Cruijff, maar heeft één wedstrijd minder nodig om aan zijn totaal te komen.
Lenstra staat erom bekend dat hij zich weinig tactisch uitdrukt tegen minder getalenteerde teamgenoten. Abe is een lastpost voor medespelers die minder goed kunnen voetballen als hij.
Misschien komt dat omdat Lenstra niet alleen een buitengewoon begaafd voetballer is, maar ook voortreffelijk uit de voeten kan op andere gebieden. Hij is snel (100 meter in 10,9 seconden), hij kan goed schaatsen, hij is goed in volleybal, tennis, tafeltennis, biljarten, dammen en schaken.
Nooit meer vergeten word de Heerenveen – Ajax van 7 mei 1950, als de thuisclub een achterstand van 5-1 omzet in een 6-5 zege. Drie jaar eerder moet Abe nog beter zijn geweest, uit tegen MVV: van 4-0 achter naar 7-6 voor Heerenveen, met vier goals op rij van Abe.
Abe is Heerenveen en andersom. Heerenveen is Abeveen. De voetbalclub trekt gemiddeld achttienduizend toeschouwers in een dorp met nog geen achtduizend inwoners. Hij is met geen geld uit Friesland te krijgen, hoewel Internazionale, Fiorentina, Nice, Bordeaux, Toulouse, Olympique Nimes en de toenmalige topclub Huddersfield Town het proberen. Altijd is gedacht dat hem honderdduizend gulden word geboden. Het is veel meer, zoals Abe zelf in Voetbal International vertelde in 1975. ‘Ik kon bij Fiorentina 975 duizend gulden in drie jaar verdienen. De mensen stonden al in Heerenveen bij me in de huiskamer. Als ze dat geld op tafel gelegd hadden, was ik zo met ze meegegaan. Maar dat wilden ze niet.’
Zijn vrouw Hiltje Lenstra-Wisman wil wel naar Italië vertrekken, maar na een gesprek met zijn ouders word anders beslist. De moeder van Abe heeft liever niet dat haar zoon gaat en daarom legt Abe de aanbiedingen naast zich neer. Bovendien is hij verknocht aan Friesland.
Abe voelt niets voor beroepsvoetbal. Hij voelt meer voor het Belgische premiestelsel, waarbij de spelers een bedrag per wedstrijd krijgen. Als beroepsvoetballer word je in zijn ogen een soort slaaf, die maar moet doen wat de club van hem verlangd. En het spel wordt er wel feller om, maar niet beter.
Ze krijgen Abe niet uit Friesland weg en ze krijgen hem niet in een vliegtuig. Abe reist per auto of trein naar uitwedstrijden.
Uniek is Abe in zijn balbehandeling. Hij is misschien de eerste grote speler die bijna alles met de buitenkant van de voet speelt. Hoe goed Abe is blijkt in zijn laatste jaren. Elek Schwartz haalt Abe terug bij het Nederlands elftal.
Op 14 maart 1955 verkast de al 34-jarige Lenstra voor 25.000 gulden naar Sportclub Enschede. In bijna vijf seizoenen scoort hij 89 keer. In de zomer van 1958 mist hij met de oostelijke club de enige kans op het landskampioenschap in zijn bijzondere carrière. Na SC Enschede komt hij nog 3 jaar uit voor Enschedese Boys. Op 55-jarige leeftijd voetbalt hij nog een blauwe maandag in het tweede elftal van de Almelose club Prins Hendrik.
Nog vier jaar speelt Lenstra voor Oranje, tot zijn 39e, nog vrijwel uitsluitend als linksbinnen.
Hij traint DOS’19, WSV, DOS Kampen en FC Assen, maar voor coach is hij niet in de wieg gelegd.
In het voorjaar van 1977 wordt Abe Lenstra getroffen door een hersenbloeding en zal hij de laatste acht jaar van zijn leven aan een rolstoel gekluisterd blijven. Op 2 september 1985 is hij overleden op 64e jarige leeftijd, door een acute hartstilstand. Sinds de dood van Abe Lenstra in 1985 is hij nog niet vergeten. Zo wordt hij in 2000 als enige overleden speler opgenomen in de 'Oranje van de Eeuw'-selectie die Cruijff samenstelt. Ook word in 1994 het nieuwe stadion van SC Heerenveen het Abe Lenstra Stadion genoemd. Voor het stadion staat ook nog eens een standbeeld van Lenstra. Abe Lenstra wordt gezien als de beste voetballer die Friesland ooit heeft gekend.



Biografie Abe Lenstra
Statistisch overzicht
Loopbaan als speler
Clubs als international: VV Heerenveen (31) en SC Enschede (16)
Semi-interlands
Meer lezen:
Breuker, Pieter en Wio Joustra. Sporthistorie tussen feit en mythe. (Noordboek, 2004)
Dam, Eppie. Abe, een beeld van een speler. (Bornmeer & Stichting It Fryske Boek, 2007)
Duivis, Frans. 101 redenen om van SC Heerenveen te houden. Helden, hoogtepunten en legendes. (Fontaine & Noë, 2010)
Eerst de man… Voetbal in Friesland. (Friese Pers, 1979)
Hard Gras 36. Van Abe, Johan en Rafael. Het Nederlands voetbal in 25 momenten (Veen, 2003)
Herwaarden, Zeger van. Het Oranje WK-boek (Spectrum, 2010)
Jensma, Goffe en Pieter Breuker. Friese sport. Tussen traditie en professie. (Bornmeer, 2009)
Joustra, Wio & Yme Kuiper. SC Heerenveen. Spelen met traditie. (Rap, 2001)
Keimpema, Albert van. Abe in Oranje. (Banda, 2000)
Keimpema, Albert van. Een pompeblêd als voetbalhart. 75 jaar Heerenveen 1920-1995. (Banda, 1995)
Lenstra, Abe. Voetballen doe je zo. (De Arbeiderspers/Het Sporthuis, 2009)
Mast, Johann. Abe. Het levensverhaal van Nederlands eerste grote sportidool. (Tirion Sport, 2007)
“Rondom Abe”. Een voetbalepisode in Friesland sinds 1970. (De Drijvende Dobber, 1989)
Schots, Mik en Jan Luitzen. Oranje magie. Baltovenaars van Lenstra tot Van Persie. (AmstelSport, 2010)
Schots, Mik en Jan Luitzen. Tovenaars in Oranje. Een eigenzinnige visie op de 30 meest magische spelers in het Oranje van toen en nu. (Bruna, 2004)
Verkamman, Matty. Oranje toen en nu. Deel 5. 1940-1952, 2004/2005. (De Buitenspelers, 2005)
Verkamman, Matty & Taco van den Velde. Oranje toen en nu. Deel 6. 1953-1958, 2005/2006. (De Buitenspelers, 2006)
Hij is zeventien als hij debuteert in het noordelijk elftal, maar hij mag pas mee naar de wedstrijd tegen Noord-Duitsland, nadat trainer Bob Glendenning de ouders van Abe heeft beloofd dat deze er persoonlijk op toeziet dat hij op tijd naar bed zou gaan. Dat doet Glendenning en het is meteen het enige wat Abe tegenvalt aan zijn debuut voor het vertegenwoordigend voetbal. Bij de return, een jaar later, maakt hij alle vier de goals. Zelfs vanuit het buitenland, Huddersfield Town, komen de uitnodigingen binnen, maar deze worden door vader Lenstra verstopt.
Een jaar later wordt hij al opgeroepen voor het Bondselftal. Op 6 juni 1939 speelt hij met het Bondselftal mee tegen Joegoslavië. Het Bondselftal is het Nederlands elftal (van een maand eerder tegen Zwitserland) minus rechtsbinnen Freek van der Veen. Voor hem speelt Abe. De aantrekkelijke wedstrijd wordt met 4-1 gewonnen. Met een schitterende kopbal maakt Abe de 1-0.
Zijn eerste wedstrijd in het echte Oranje volgt 10 december 1939 tegen België. Het is een huldigingwedstrijd (5-2 voor Nederland) vanwege het vijftigjarige jubileum van de KNVB, om welke (rare) reden de interland niet als officieel geldt. Abe wordt geroemd om zijn bijzonder intelligente spel.
Abe Lenstra is 19 jaar als hij op 31 maart 1940 in Rotterdam zijn echte debuut maakt voor het Nederlands elftal. De wedstrijd tegen Luxemburg wordt met 4-5 verloren. De nederlaag wordt vooral geweten aan drie blunders van doelman Adri van Male. Het begin van de wedstrijd is niet onaardig. Er wordt gelijk druk gezet op het Luxemburgse doel. Dit leidt al na 10 minuten tot succes, als Bas Paauwe een goede pass geeft aan Guus Dräger uit wiens voorzet Abe Lenstra de score opent. Na de 2-2 maakte Abe nog een juweel van een doelpunt met zijn hoofd maar deze wordt wegens buitenspel afgekeurd. Hij kan terugzien op een goede wedstrijd, al wordt wel gedacht dat hij veel meer kan dan hij vandaag heeft laten zien.
Waarschijnlijk heeft Abe ook een goede indruk gemaakt op de Keuzecommissie want ook voor de volgende interland wordt hij opgeroepen. In de wedstrijd, die in Amsterdam op 21 april 1940 tegen België wordt gespeeld was Abe de enige speler die niet uit Noord- of Zuid-Holland kwam. De wedstrijd wordt met 4-2 gewonnen. Abe speelt niet zijn beste wedstrijd. Vooral het samenspel met Bertus de Harder laat te wensen over.
De Tweede Wereldoorlog gooit roet in het eten. Er is geen interlandvoetbal meer. Het duurt daarom ook 6 jaar voordat Abe Lenstra zijn derde interland speelt. Op 10 maart 1946 word in Luxemburg met 2-6 gewonnen. Abe komt niet tot scoren. Abe heeft een haat-liefde verhouding met de Keuzecommissie van het Nederlands elftal. In zijn interlandperiode, die bijna twintig jaar duurt, speelt Nederland 79 wedstrijden. Abe mist er 32, meestal omdat hij weer een conflict heeft met de Keuzecommissie. Abe speelt het liefste als linksbinnen. Hij heeft het spel dan voor zich en kan zo de spits of buitenspeler aan het werk zetten, wat hij liever en beter doet dan het hollen voorin.
In het Nederlands elftal speelt Abe echter op alle plaatsen in de voorhoede. Om precies te zijn: hij is rechtsbuiten (vijf keer), rechtsbinnen (zeven keer), midvoor (drie keer), linksbinnen (25 keer) en linksbuiten (zeven keer).
Met Faas Wilkes en Kees Rijvers vormt hij het ooit geroemde gouden binnentrio. Dat komt overigens maar 10 keer in actie. Daarvan worden er 9 duels gewonnen. Lenstra wordt 31 keer als aanvaller van Heerenveen en 16 keer als speler van Sportclub Enschede uitgenodigd voor Oranje. Hij treedt 3 keer, in 1953, op als aanvoerder. Hij bedankt niet zelden na weer een conflict met de Keuzecommissie van de KNVB. Als het even kan, laat de Keuzecommissie Friese voetballers buiten schot. Dat zijn maar boeren.
Nogal pijnlijk is de situatie in 1952. De kenners van de Keuzecommissie hebben gemeend dat Abe voor de Olympische Spelen van Finland te weinig vorm heeft. Te lui, te gemakkelijk.
Na de Olympische Spelen wordt Abe weer wel geselecteerd: rechtsbinnen tegen Denemarken, linksbuiten tegen België. Abe is het zat. Voor de uitwedstrijd tegen de Engelse amateurs laat hij verstek gaan als hij hoort dat hij weer zou worden opgesteld als linksbuiten. Rat Verlegh van de Keuzecommissie probeert Lenstra over te halen alsnog mee te gaan naar Hull met de belofte dat Abe een andere plaats krijgt als iemand zou uitvallen. Het levert die onvergetelijke foto op van Abe aan de waterkant. Terwijl Oranje in Engeland is, staat Abe te vissen.
Beelden van de laatste wedstrijd van Abe in Oranje.
Hij maakt uiteindelijk 33 goals in zijn 47 interlands. Daarmee staat hij vijfde op de eeuwige topscorerslijst achter Patrick Kluivert (40), Dennis Bergkamp (37), Faas Wilkes (35) en Ruud van Nistelrooij (34). Lenstra scoort in het Nederlands elftal even vaak als Johan Cruijff, maar heeft één wedstrijd minder nodig om aan zijn totaal te komen.
Lenstra staat erom bekend dat hij zich weinig tactisch uitdrukt tegen minder getalenteerde teamgenoten. Abe is een lastpost voor medespelers die minder goed kunnen voetballen als hij.
Misschien komt dat omdat Lenstra niet alleen een buitengewoon begaafd voetballer is, maar ook voortreffelijk uit de voeten kan op andere gebieden. Hij is snel (100 meter in 10,9 seconden), hij kan goed schaatsen, hij is goed in volleybal, tennis, tafeltennis, biljarten, dammen en schaken.
Nooit meer vergeten word de Heerenveen – Ajax van 7 mei 1950, als de thuisclub een achterstand van 5-1 omzet in een 6-5 zege. Drie jaar eerder moet Abe nog beter zijn geweest, uit tegen MVV: van 4-0 achter naar 7-6 voor Heerenveen, met vier goals op rij van Abe.
Abe is Heerenveen en andersom. Heerenveen is Abeveen. De voetbalclub trekt gemiddeld achttienduizend toeschouwers in een dorp met nog geen achtduizend inwoners. Hij is met geen geld uit Friesland te krijgen, hoewel Internazionale, Fiorentina, Nice, Bordeaux, Toulouse, Olympique Nimes en de toenmalige topclub Huddersfield Town het proberen. Altijd is gedacht dat hem honderdduizend gulden word geboden. Het is veel meer, zoals Abe zelf in Voetbal International vertelde in 1975. ‘Ik kon bij Fiorentina 975 duizend gulden in drie jaar verdienen. De mensen stonden al in Heerenveen bij me in de huiskamer. Als ze dat geld op tafel gelegd hadden, was ik zo met ze meegegaan. Maar dat wilden ze niet.’
Zijn vrouw Hiltje Lenstra-Wisman wil wel naar Italië vertrekken, maar na een gesprek met zijn ouders word anders beslist. De moeder van Abe heeft liever niet dat haar zoon gaat en daarom legt Abe de aanbiedingen naast zich neer. Bovendien is hij verknocht aan Friesland.
Abe voelt niets voor beroepsvoetbal. Hij voelt meer voor het Belgische premiestelsel, waarbij de spelers een bedrag per wedstrijd krijgen. Als beroepsvoetballer word je in zijn ogen een soort slaaf, die maar moet doen wat de club van hem verlangd. En het spel wordt er wel feller om, maar niet beter.
Ze krijgen Abe niet uit Friesland weg en ze krijgen hem niet in een vliegtuig. Abe reist per auto of trein naar uitwedstrijden.
Uniek is Abe in zijn balbehandeling. Hij is misschien de eerste grote speler die bijna alles met de buitenkant van de voet speelt. Hoe goed Abe is blijkt in zijn laatste jaren. Elek Schwartz haalt Abe terug bij het Nederlands elftal.
Op 14 maart 1955 verkast de al 34-jarige Lenstra voor 25.000 gulden naar Sportclub Enschede. In bijna vijf seizoenen scoort hij 89 keer. In de zomer van 1958 mist hij met de oostelijke club de enige kans op het landskampioenschap in zijn bijzondere carrière. Na SC Enschede komt hij nog 3 jaar uit voor Enschedese Boys. Op 55-jarige leeftijd voetbalt hij nog een blauwe maandag in het tweede elftal van de Almelose club Prins Hendrik.
Nog vier jaar speelt Lenstra voor Oranje, tot zijn 39e, nog vrijwel uitsluitend als linksbinnen.
Hij traint DOS’19, WSV, DOS Kampen en FC Assen, maar voor coach is hij niet in de wieg gelegd.
In het voorjaar van 1977 wordt Abe Lenstra getroffen door een hersenbloeding en zal hij de laatste acht jaar van zijn leven aan een rolstoel gekluisterd blijven. Op 2 september 1985 is hij overleden op 64e jarige leeftijd, door een acute hartstilstand. Sinds de dood van Abe Lenstra in 1985 is hij nog niet vergeten. Zo wordt hij in 2000 als enige overleden speler opgenomen in de 'Oranje van de Eeuw'-selectie die Cruijff samenstelt. Ook word in 1994 het nieuwe stadion van SC Heerenveen het Abe Lenstra Stadion genoemd. Voor het stadion staat ook nog eens een standbeeld van Lenstra. Abe Lenstra wordt gezien als de beste voetballer die Friesland ooit heeft gekend.



Biografie Abe Lenstra
Statistisch overzicht
Loopbaan als speler
| Seizoen | Club |
|---|---|
| 1936-1937 | VV Heerenveen |
| 1937-1938 | VV Heerenveen |
| 1938-1939 | VV Heerenveen |
| 1939-1940 | VV Heerenveen |
| 1940-1941 | VV Heerenveen |
| 1941-1942 | VV Heerenveen |
| 1942-1943 | VV Heerenveen |
| 1943-1944 | VV Heerenveen |
| 1945-1946 | VV Heerenveen |
| 1946-1947 | VV Heerenveen |
| 1947-1948 | VV Heerenveen |
| 1948-1949 | VV Heerenveen |
| 1949-1950 | VV Heerenveen |
| 1950-1951 | VV Heerenveen |
| 1951-1952 | VV Heerenveen |
| 1952-1953 | VV Heerenveen |
| 1953-1954 | VV Heerenveen |
| 1954-1955 | VV Heerenveen |
| 1955-1956 | SC Enschede |
| 1956-1957 | SC Enschede |
| 1957-1958 | SC Enschede |
| 1958-1959 | SC Enschede |
| 1959-1960 | SC Enschede |
| 1960-1961 | Enschedese Boys |
| 1961-1962 | Enschedese Boys |
| 1962-1963 | Enschedese Boys |
| 1963-1964 | De Tubanters |
| 1964-1965 | De Tubanters |
| 1965-1966 | SOS |
Clubs als international: VV Heerenveen (31) en SC Enschede (16)
| Nummer | Datum | Interland | Uitslag | Goals |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 31-03-1940 | Nederland - Luxemburg | 4-5 | 1 |
| 2 | 21-04-1940 | Nederland - België | 4-2 | - |
| 3 | 10-03-1946 | Luxemburg - Nederland | 2-6 | - |
| 4 | 21-09-1947 | Nederland - Zwitserland | 6-2 | 1 |
| 5 | 14-03-1948 | België - Nederland | 1-1 | 1 |
| 6 | 18-04-1948 | Nederland - België | 2-2 | 1 |
| 7 | 09-06-1948 | Nederland - Zweden | 1-0 | - |
| 8 | 26-07-1948 | Ierland - Nederland | 1-3 | - |
| 9 | 31-07-1948 | Groot-Brittannië - Nederland | 4-3 | - |
| 10 | 21-11-1948 | België - Nederland | 1-1 | - |
| 11 | 13-03-1949 | Nederland - België | 3-3 | 1 |
| 12 | 23-04-1949 | Nederland - Frankrijk | 4-1 | - |
| 13 | 12-06-1949 | Denemarken - Nederland | 1-2 | 1 |
| 14 | 06-11-1949 | Nederland - België | 0-1 | - |
| 15 | 11-12-1949 | Nederland - Denemarken | 0-1 | - |
| 16 | 08-06-1950 | Zweden - Nederland | 4-1 | - |
| 17 | 11-06-1950 | Finland - Nederland | 4-1 | 1 |
| 18 | 15-10-1950 | Zwitserland - Nederland | 7-5 | - |
| 19 | 12-11-1950 | België - Nederland | 7-2 | - |
| 20 | 15-04-1951 | Nederland - België | 5-4 | 2 |
| 21 | 06-06-1951 | Nederland - Noorwegen | 2-3 | 1 |
| 22 | 27-10-1951 | Nederland - Finland | 4-4 | 1 |
| 23 | 25-11-1951 | Nederland - België | 6-7 | 3 |
| 24 | 06-04-1952 | België - Nederland | 4-2 | - |
| 25 | 14-05-1952 | Nederland - Zweden | 0-0 | - |
| 26 | 21-09-1952 | Denemarken - Nederland | 3-2 | 1 |
| 27 | 19-10-1952 | België - Nederland | 2-1 | 1 |
| 28 | 07-03-1953 | Nederland - Denemarken | 1-2 | 1 |
| 29 | 22-03-1953 | Nederland - Zwitserland | 1-2 | 1 |
| 30 | 19-04-1953 | Nederland - België | 0-2 | - |
| 31 | 13-03-1955 | Nederland - Denemarken | 1-1 | 1 |
| 32 | 14-03-1956 | Duitsland - Nederland | 1-2 | 2 |
| 33 | 10-05-1956 | Nederland - Ierland | 1-4 | - |
| 34 | 06-06-1956 | Nederland - Saarland | 3-2 | 1 |
| 35 | 15-09-1956 | Zwitserland - Nederland | 2-3 | 1 |
| 36 | 14-10-1956 | België - Nederland | 2-3 | - |
| 37 | 04-11-1956 | Denemarken - Nederland | 2-2 | - |
| 38 | 11-09-1957 | Luxemburg - Nederland | 2-5 | 2 |
| 39 | 25-09-1957 | Nederland - Oostenrijk | 1-1 | 1 |
| 40 | 17-11-1957 | Nederland - België | 5-2 | - |
| 41 | 13-04-1958 | België - Nederland | 2-7 | 2 |
| 42 | 23-04-1958 | Nederland - Curaçao | 8-1 | 2 |
| 43 | 04-05-1958 | Nederland - Turkije | 1-2 | - |
| 44 | 28-05-1958 | Noorwegen - Nederland | 0-0 | - |
| 45 | 15-10-1958 | Nederland - Denemarken | 5-1 | 2 |
| 46 | 02-11-1958 | Nederland - Zwitserland | 2-0 | - |
| 47 | 19-04-1959 | Nederland - België | 2-2 | 1 |
Semi-interlands
| Nummer | Datum | Interland | Uitslag | Goals |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 14-11-1937 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 3-0 | - |
| 2 | 06-11-1938 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 4-2 | 4 |
| 3 | 09-12-1951 | Noord-Nederland - Denemarken B | 3-2 | 1 |
| 4 | 26-05-1954 | Noord-Duitsland - Noord-Nederland | 3-1 | - |
Meer lezen:
Breuker, Pieter en Wio Joustra. Sporthistorie tussen feit en mythe. (Noordboek, 2004)
Dam, Eppie. Abe, een beeld van een speler. (Bornmeer & Stichting It Fryske Boek, 2007)
Duivis, Frans. 101 redenen om van SC Heerenveen te houden. Helden, hoogtepunten en legendes. (Fontaine & Noë, 2010)
Eerst de man… Voetbal in Friesland. (Friese Pers, 1979)
Hard Gras 36. Van Abe, Johan en Rafael. Het Nederlands voetbal in 25 momenten (Veen, 2003)
Herwaarden, Zeger van. Het Oranje WK-boek (Spectrum, 2010)
Jensma, Goffe en Pieter Breuker. Friese sport. Tussen traditie en professie. (Bornmeer, 2009)
Joustra, Wio & Yme Kuiper. SC Heerenveen. Spelen met traditie. (Rap, 2001)
Keimpema, Albert van. Abe in Oranje. (Banda, 2000)
Keimpema, Albert van. Een pompeblêd als voetbalhart. 75 jaar Heerenveen 1920-1995. (Banda, 1995)
Lenstra, Abe. Voetballen doe je zo. (De Arbeiderspers/Het Sporthuis, 2009)
Mast, Johann. Abe. Het levensverhaal van Nederlands eerste grote sportidool. (Tirion Sport, 2007)
“Rondom Abe”. Een voetbalepisode in Friesland sinds 1970. (De Drijvende Dobber, 1989)
Schots, Mik en Jan Luitzen. Oranje magie. Baltovenaars van Lenstra tot Van Persie. (AmstelSport, 2010)
Schots, Mik en Jan Luitzen. Tovenaars in Oranje. Een eigenzinnige visie op de 30 meest magische spelers in het Oranje van toen en nu. (Bruna, 2004)
Verkamman, Matty. Oranje toen en nu. Deel 5. 1940-1952, 2004/2005. (De Buitenspelers, 2005)
Verkamman, Matty & Taco van den Velde. Oranje toen en nu. Deel 6. 1953-1958, 2005/2006. (De Buitenspelers, 2006)
zondag 8 augustus 2010
Net geen Friese internationals
Andere getalenteerde spelers zoals Wim Overmeer, Monti Dijkstra, Jan Lenstra, Gerard Bruins, Pier Alma, Foeke Booy, Nico-Jan Hoogma en Jelle ten Rouwelaar halen het net niet.
Willem Jacques David (Wim) Overmeer is geboren op 13 september 1899 in Leeuwarden als zoon van Thomas Arnoldus Overmeer en Josina Maria Antonetta Brochard. Wim is de keeper van LAC Frisia. Als eerste Friese voetbalclub gaat LAC Frisia in 1925 een gooi doen naar het kampioenschap van Nederland. Frisia moet het opnemen tegen NAC, Sparta, Go Ahead en HBS. Geen enkele speler van Frisia zit in 1925 ook maar in de buurt van het Nederlands elftal. De enige Frisiaan die al een klein beetje aan het niveau heeft mogen ruiken is Wim Overmeer. In 1924 speelt hij in Parijs mee met het Zwaluwenelftal, maar het Nederlands elftal is een brug te ver. Wim begint in 1920 als linkermiddenvelder. Twee jaar later komt hij in het doel te staan. Deze plek houdt hij tot 1928. In juni 1965 komt hij door een ongeval om het leven. Het zal tot 1939 duren voor de eerste Fries weer voor Oranje in aanmerking komt. Tot die tijd wordt het voetbal in Friesland door de Nederlands Elftal-commissie als bedroevend slecht ervaren. Wim is overleden op 17 juni 1965 in Ede, 65 jaar oud.
Semi-interlands
>>
Hendrik Ernst (Monti) Dijkstra is geboren op 18 december 1912 in Huizum. Vanaf zijn vijftiende jaar speelt hij in de hoofdmacht van FVC. Hij begint als rechtsbinnen, maar al na enkele wedstrijden komt hij op zijn lievelingspositie van spil te staan. Hij brengt het al snel tot het Friese elftal en zelfs eenmaal wordt hij uitverkozen voor het noordelijk elftal. Bob Glendenning, de bondscoach van het Nederlands elftal, ziet in hem zelfs de beste spil van het noorden en wil hem graag aan de selectie toevoegen. Maar Monti heeft een groot gebrek aan zelfvertrouwen. Hij denkt altijd dat er betere spelers als hij rondlopen op de Nederlandse voetbalvelden. Elke uitnodiging voor een vertegenwoordigend elftal slaat hij dan ook af. Hij zal tot 1940 in de hoofdmacht van FVC voetballen. Een ernstige knieblessure verhindert hem verder te voetballen. Monti is overleden op 27 februari 2001 in Leeuwarden, 88 jaar oud.
Jan Lenstra, de oudere broer van Abe, is geboren op 28 april 1919 als zoon van Mindert Jans Lenstra en Janke Suierveld. Jan speelt van 1936 tot 1952 in het eerste elftal van Heerenveen. Jan is in alles de tegenpool van Abe: hij spant zich meer in op het veld, hij kan opvliegend zijn en is een grote prater. Hij is een van de pijlers van het elftal. In ruim tien jaar heeft hij geen wedstrijd gemist. Jan is vaak uitgekomen in vertegenwoordigende elftallen van de KNVB. In februari 1947 krijgt de stoere en technische verdediger van Heerenveen een uitnodiging voor een centrale training van het Nederlands elftal. Hij is een van de vijf potentiële rechtsbacks uit wie een keuze moet worden gemaakt. De uiteindelijke keus valt op Jeu van Bun en als reserve Jan Potharst. Jan Lenstra is overleden op 17 december 2010 in Zaandam, 91 jaar oud.
Geerhard Herman (Gerard) Bruins is geboren op 10 maart 1924 in Heeg als zoon Geerhard Bruins en Hermina Hendrika Ziegeler. Zijn vader is huisarts in Heeg. Hij begint te voetballen bij het plaatselijke HVC. Als hij 13 jaar is gaat hij naar ONS. Op zijn 15e speelt hij daar in het eerste elftal. Tijdens de oorlog duikt hij onder bij een boer in de buurt van Hommerts. In 1945 is hij een van de initiatiefnemers tot de heroprichting van HVC. In 1946 gaat hij medicijnen studeren in Amsterdam. Hij gaat voetballen bij Ajax. In dat eerste jaar speelt hij 13 wedstrijden waarin hij 16 doelpunten maakt. Hij is hiermee topscorer van Ajax. Het seizoen daarop wordt hij weer topscorer. In 1948 wordt hij uitgenodigd voor de selectietrainingen van het Nederlands elftal. Helaas wordt hij geselecteerd voor Nederland B. Verder komt hij nog uit voor het Nederlands studentenelftal. Hij blijft tot 1953 voetballen bij Ajax. Gerard is overleden op 9 mei 2016 in Arnhem, 92 jaar oud.
Albert (Pier) Alma is geboren op 11 augustus 1939 in Harkema-Opeinde als zoon van Lammert Alma en Geertruida van der Veen. Hij is overleden op 6 oktober 2000 in Leeuwarden op 61-jarige leeftijd. Pier Alma is waarschijnlijk de enige Friese voetballer in de geschiedenis die de kwaliteiten van Abe Lenstra enigszins benaderd. Hij voetbalt bij Leeuwarden, GVAV en Cambuur. Met zijn kwaliteiten kan hij makkelijk in het Nederlands elftal spelen. In werkelijkheid speelt de technicus, die tussen 1957 en 1972 semiprofessional was, nooit voor het grote Oranje. Wel haalt hij alle vertegenwoordigende KNVB-elftallen daarvoor, zoals Jong Oranje en Oranje-B. Pier Alma is overleden op 6 oktober 2000 in Leeuwarden, 61 jaar oud.
Semi-interlands
>>
Foeke Booy is geboren op 25 april 1962 in Leeuwarden als zoon van Arend Booy en Tetje Elzinga. Hij speelt in zestien seizoenen voor acht clubs. Na Cambuur Leeuwarden, De Graafschap, PEC Zwolle en FC Groningen kiest hij voor een Belgisch avontuur. Hij draagt het shirt van KV Kortrijk, Club Brugge en AA Gent. In zijn periode in Brugge wint de Fries tweemaal het landskampioenschap en eenmaal de Beker van België. In deze tijd wordt hij ook vaak genoemd als mogelijke kandidaat voor het Nederlands elftal. Maar hij heeft te maken met een sterke lichting. Met Marco van Basten en Ruud Gullit kan hij zich niet vergelijken. En Nederland heeft bijvoorbeeld ook nog John Bosman en Wim Kieft. Ook spelen blessures hem op cruciale momenten parten. In 1994 keert hij terug naar Nederland en tekent een contract bij FC Utrecht. Een zware knieblessure in zijn tweede seizoen zorgt echter voor een voortijdig einde van zijn profcarrière. Foeke Booy is de meest succesvolle Fries in bekercompetities.
Nicolaas Jan Johannes (Nico-Jan) Hoogma is geboren op 26 oktober 1968 in Heerenveen als zoon van Bauke Dedde Hoogma en Henriëtte Hermina Gerdina Hoekstra. Hij speelt in achttien seizoenen voor vier clubs. Na drie seizoenen Cambuur Leeuwarden en zeven bij FC Twente kiest hij in 1998 voor een Duits avontuur bij HSV. Op zijn 35ste keert hij terug naar Nederland waar hij nog twee seizoenen speelt voor Heracles Almelo. In zijn periode bij FC Twente wordt hij genoemd als mogelijke kandidaat voor Oranje. Bondscoach Hiddink kiest echter voor Ferdi Vierklau. Zijn beste periode beleeft hij bij HSV. Zo goed zelfs dat de Duitse media zich afvragen of bondscoach Rijkaard wel weet waar Duitsland ligt. Anderen willen dat hij een Duits paspoort gaat aanvragen, zodat hij voor de ‘Mannschaft’ uit kan komen.
Jelle ten Rouwelaar is geboren op 24 december 1980 in Joure als zoon van Bertus ten Rouwelaar en Alie Hornstra. In 1999 maakt hij de overstap naar de Eerste Divisieclub Emmen. Hier speelt de doelman zich in de kijker van PSV, waar hij in 2002 naar toe gaat. Hij wordt gezien als de beoogde opvolger van Ronald Waterreus, maar Hiddink ziet het niet in hem zitten. Hij breekt dus niet door. Hij oogt een beetje onzeker en wordt uitgeleend aan FC Groningen. Na dit seizoen wordt hij verhuurd aan FC Twente. Deze club wil hem graag houden, maar PSV besluit hem eerst te verhuren aan FC Zwolle en het seizoen daarna aan FC Eindhoven. In juli 2006 gaat hij naar Austria Wien. Na één seizoen vertrekt hij naar NAC Breda, waar hij eerste keeper wordt. Bij deze club presteert hij goed en ontwikkelt hij zich als een betrouwbare doelman. In het seizoen 2007/2008 houdt hij zelfs zestien keer de nul. De daarop volgende seizoenen toont Jelle een betrouwbare doelman te zijn die constant presteert met enkele uitschieters naar boven.
In maart 2011 raakt Maarten Stekelenburg ernstig geblesseerd. Op een training van Ajax heeft hij de duim van zijn rechterhand gebroken. Het wordt al snel duidelijk dat hij niet kan keepen bij de interlands tegen Hongarije op 25 en 29 maart 2011. Direct breken de speculaties los over wie de reservedoelman van Oranje moet worden. Ook de naam van Jelle ten Rouwelaar wordt genoemd. Op 18 maart spreekt de bondscoach het verlossende woord.
Bert van Marwijk heeft gekozen voor de keepers Michel Vorm, Sander Boschker en Jelle ten Rouwelaar. De volgorde is Vorm, Boschker, Ten Rouwelaar. De bondscoach kiest voor ervaring. Hoewel Boschker reservedoelman is bij FC Twente krijgt hij toch de voorkeur boven Ten Rouwelaar. Hij kent Oranje, omdat hij ook al derde keeper is geweest in Zuid-Afrika.
De kans dat Jelle speelminuten krijgt is dus wel heel klein, maar hij zit wel bij de selectie. Jelle komt in beide wedstrijden niet in actie.
Jelle is ook weer opgenomen in de voorlopige selectie voor een trip naar Zuid-Amerika. Oranje speelt op 4 juni een oefenwedstrijd tegen Brazilië en op 8 juni tegen Uruguay. Op 23 mei 2011 wordt bekendgemaakt dat hij niet tot de definitieve selectie behoord.
Op 27 mei wordt Jelle alsnog aan de selectie toegevoegd. Michel Vorm heeft op een training van Oranje in Hoenderloo zijn rechterhand gebroken. Naast Jelle gaan ook Tim Krul (Newcastle United) en Jasper Cillessen (NEC) mee als doelman. Helaas staat Tim Krul beide wedstrijden onder de lat. De kans dat Ten Rouwelaar in de toekomst nog speelminuten zal krijgen is minimaal. In juli 2016 stopt hij met voetballen en wordt hij keeperstrainer bij NAC Breda.
Statistieken
Willem Jacques David (Wim) Overmeer is geboren op 13 september 1899 in Leeuwarden als zoon van Thomas Arnoldus Overmeer en Josina Maria Antonetta Brochard. Wim is de keeper van LAC Frisia. Als eerste Friese voetbalclub gaat LAC Frisia in 1925 een gooi doen naar het kampioenschap van Nederland. Frisia moet het opnemen tegen NAC, Sparta, Go Ahead en HBS. Geen enkele speler van Frisia zit in 1925 ook maar in de buurt van het Nederlands elftal. De enige Frisiaan die al een klein beetje aan het niveau heeft mogen ruiken is Wim Overmeer. In 1924 speelt hij in Parijs mee met het Zwaluwenelftal, maar het Nederlands elftal is een brug te ver. Wim begint in 1920 als linkermiddenvelder. Twee jaar later komt hij in het doel te staan. Deze plek houdt hij tot 1928. In juni 1965 komt hij door een ongeval om het leven. Het zal tot 1939 duren voor de eerste Fries weer voor Oranje in aanmerking komt. Tot die tijd wordt het voetbal in Friesland door de Nederlands Elftal-commissie als bedroevend slecht ervaren. Wim is overleden op 17 juni 1965 in Ede, 65 jaar oud.
Semi-interlands
| Nummer | Datum | Interland | Uitslag | Goals |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 24-05-1925 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 3-1 | - |
Hendrik Ernst (Monti) Dijkstra is geboren op 18 december 1912 in Huizum. Vanaf zijn vijftiende jaar speelt hij in de hoofdmacht van FVC. Hij begint als rechtsbinnen, maar al na enkele wedstrijden komt hij op zijn lievelingspositie van spil te staan. Hij brengt het al snel tot het Friese elftal en zelfs eenmaal wordt hij uitverkozen voor het noordelijk elftal. Bob Glendenning, de bondscoach van het Nederlands elftal, ziet in hem zelfs de beste spil van het noorden en wil hem graag aan de selectie toevoegen. Maar Monti heeft een groot gebrek aan zelfvertrouwen. Hij denkt altijd dat er betere spelers als hij rondlopen op de Nederlandse voetbalvelden. Elke uitnodiging voor een vertegenwoordigend elftal slaat hij dan ook af. Hij zal tot 1940 in de hoofdmacht van FVC voetballen. Een ernstige knieblessure verhindert hem verder te voetballen. Monti is overleden op 27 februari 2001 in Leeuwarden, 88 jaar oud.
Jan Lenstra, de oudere broer van Abe, is geboren op 28 april 1919 als zoon van Mindert Jans Lenstra en Janke Suierveld. Jan speelt van 1936 tot 1952 in het eerste elftal van Heerenveen. Jan is in alles de tegenpool van Abe: hij spant zich meer in op het veld, hij kan opvliegend zijn en is een grote prater. Hij is een van de pijlers van het elftal. In ruim tien jaar heeft hij geen wedstrijd gemist. Jan is vaak uitgekomen in vertegenwoordigende elftallen van de KNVB. In februari 1947 krijgt de stoere en technische verdediger van Heerenveen een uitnodiging voor een centrale training van het Nederlands elftal. Hij is een van de vijf potentiële rechtsbacks uit wie een keuze moet worden gemaakt. De uiteindelijke keus valt op Jeu van Bun en als reserve Jan Potharst. Jan Lenstra is overleden op 17 december 2010 in Zaandam, 91 jaar oud.
Geerhard Herman (Gerard) Bruins is geboren op 10 maart 1924 in Heeg als zoon Geerhard Bruins en Hermina Hendrika Ziegeler. Zijn vader is huisarts in Heeg. Hij begint te voetballen bij het plaatselijke HVC. Als hij 13 jaar is gaat hij naar ONS. Op zijn 15e speelt hij daar in het eerste elftal. Tijdens de oorlog duikt hij onder bij een boer in de buurt van Hommerts. In 1945 is hij een van de initiatiefnemers tot de heroprichting van HVC. In 1946 gaat hij medicijnen studeren in Amsterdam. Hij gaat voetballen bij Ajax. In dat eerste jaar speelt hij 13 wedstrijden waarin hij 16 doelpunten maakt. Hij is hiermee topscorer van Ajax. Het seizoen daarop wordt hij weer topscorer. In 1948 wordt hij uitgenodigd voor de selectietrainingen van het Nederlands elftal. Helaas wordt hij geselecteerd voor Nederland B. Verder komt hij nog uit voor het Nederlands studentenelftal. Hij blijft tot 1953 voetballen bij Ajax. Gerard is overleden op 9 mei 2016 in Arnhem, 92 jaar oud.
Albert (Pier) Alma is geboren op 11 augustus 1939 in Harkema-Opeinde als zoon van Lammert Alma en Geertruida van der Veen. Hij is overleden op 6 oktober 2000 in Leeuwarden op 61-jarige leeftijd. Pier Alma is waarschijnlijk de enige Friese voetballer in de geschiedenis die de kwaliteiten van Abe Lenstra enigszins benaderd. Hij voetbalt bij Leeuwarden, GVAV en Cambuur. Met zijn kwaliteiten kan hij makkelijk in het Nederlands elftal spelen. In werkelijkheid speelt de technicus, die tussen 1957 en 1972 semiprofessional was, nooit voor het grote Oranje. Wel haalt hij alle vertegenwoordigende KNVB-elftallen daarvoor, zoals Jong Oranje en Oranje-B. Pier Alma is overleden op 6 oktober 2000 in Leeuwarden, 61 jaar oud.
Semi-interlands
| Nummer | Datum | Interland | Uitslag | Goals |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 20-04-1960 | Noord-Nederland - Noord-Duitsland | 3-3 | - |
Foeke Booy is geboren op 25 april 1962 in Leeuwarden als zoon van Arend Booy en Tetje Elzinga. Hij speelt in zestien seizoenen voor acht clubs. Na Cambuur Leeuwarden, De Graafschap, PEC Zwolle en FC Groningen kiest hij voor een Belgisch avontuur. Hij draagt het shirt van KV Kortrijk, Club Brugge en AA Gent. In zijn periode in Brugge wint de Fries tweemaal het landskampioenschap en eenmaal de Beker van België. In deze tijd wordt hij ook vaak genoemd als mogelijke kandidaat voor het Nederlands elftal. Maar hij heeft te maken met een sterke lichting. Met Marco van Basten en Ruud Gullit kan hij zich niet vergelijken. En Nederland heeft bijvoorbeeld ook nog John Bosman en Wim Kieft. Ook spelen blessures hem op cruciale momenten parten. In 1994 keert hij terug naar Nederland en tekent een contract bij FC Utrecht. Een zware knieblessure in zijn tweede seizoen zorgt echter voor een voortijdig einde van zijn profcarrière. Foeke Booy is de meest succesvolle Fries in bekercompetities.
Nicolaas Jan Johannes (Nico-Jan) Hoogma is geboren op 26 oktober 1968 in Heerenveen als zoon van Bauke Dedde Hoogma en Henriëtte Hermina Gerdina Hoekstra. Hij speelt in achttien seizoenen voor vier clubs. Na drie seizoenen Cambuur Leeuwarden en zeven bij FC Twente kiest hij in 1998 voor een Duits avontuur bij HSV. Op zijn 35ste keert hij terug naar Nederland waar hij nog twee seizoenen speelt voor Heracles Almelo. In zijn periode bij FC Twente wordt hij genoemd als mogelijke kandidaat voor Oranje. Bondscoach Hiddink kiest echter voor Ferdi Vierklau. Zijn beste periode beleeft hij bij HSV. Zo goed zelfs dat de Duitse media zich afvragen of bondscoach Rijkaard wel weet waar Duitsland ligt. Anderen willen dat hij een Duits paspoort gaat aanvragen, zodat hij voor de ‘Mannschaft’ uit kan komen.
Jelle ten Rouwelaar is geboren op 24 december 1980 in Joure als zoon van Bertus ten Rouwelaar en Alie Hornstra. In 1999 maakt hij de overstap naar de Eerste Divisieclub Emmen. Hier speelt de doelman zich in de kijker van PSV, waar hij in 2002 naar toe gaat. Hij wordt gezien als de beoogde opvolger van Ronald Waterreus, maar Hiddink ziet het niet in hem zitten. Hij breekt dus niet door. Hij oogt een beetje onzeker en wordt uitgeleend aan FC Groningen. Na dit seizoen wordt hij verhuurd aan FC Twente. Deze club wil hem graag houden, maar PSV besluit hem eerst te verhuren aan FC Zwolle en het seizoen daarna aan FC Eindhoven. In juli 2006 gaat hij naar Austria Wien. Na één seizoen vertrekt hij naar NAC Breda, waar hij eerste keeper wordt. Bij deze club presteert hij goed en ontwikkelt hij zich als een betrouwbare doelman. In het seizoen 2007/2008 houdt hij zelfs zestien keer de nul. De daarop volgende seizoenen toont Jelle een betrouwbare doelman te zijn die constant presteert met enkele uitschieters naar boven.
In maart 2011 raakt Maarten Stekelenburg ernstig geblesseerd. Op een training van Ajax heeft hij de duim van zijn rechterhand gebroken. Het wordt al snel duidelijk dat hij niet kan keepen bij de interlands tegen Hongarije op 25 en 29 maart 2011. Direct breken de speculaties los over wie de reservedoelman van Oranje moet worden. Ook de naam van Jelle ten Rouwelaar wordt genoemd. Op 18 maart spreekt de bondscoach het verlossende woord.
Bert van Marwijk heeft gekozen voor de keepers Michel Vorm, Sander Boschker en Jelle ten Rouwelaar. De volgorde is Vorm, Boschker, Ten Rouwelaar. De bondscoach kiest voor ervaring. Hoewel Boschker reservedoelman is bij FC Twente krijgt hij toch de voorkeur boven Ten Rouwelaar. Hij kent Oranje, omdat hij ook al derde keeper is geweest in Zuid-Afrika.
De kans dat Jelle speelminuten krijgt is dus wel heel klein, maar hij zit wel bij de selectie. Jelle komt in beide wedstrijden niet in actie.
Jelle is ook weer opgenomen in de voorlopige selectie voor een trip naar Zuid-Amerika. Oranje speelt op 4 juni een oefenwedstrijd tegen Brazilië en op 8 juni tegen Uruguay. Op 23 mei 2011 wordt bekendgemaakt dat hij niet tot de definitieve selectie behoord.
Op 27 mei wordt Jelle alsnog aan de selectie toegevoegd. Michel Vorm heeft op een training van Oranje in Hoenderloo zijn rechterhand gebroken. Naast Jelle gaan ook Tim Krul (Newcastle United) en Jasper Cillessen (NEC) mee als doelman. Helaas staat Tim Krul beide wedstrijden onder de lat. De kans dat Ten Rouwelaar in de toekomst nog speelminuten zal krijgen is minimaal. In juli 2016 stopt hij met voetballen en wordt hij keeperstrainer bij NAC Breda.
Statistieken
Labels:
cambuur,
foeke booy,
fvc,
gerard bruins,
heerenveen,
jan lenstra,
jelle ten rouwelaar,
LAC Frisia,
leeuwarden,
monti dijkstra,
nico-jan hoogma,
noord-nederland,
oud-voetballer,
pier alma,
sc joure,
wim overmeer
zaterdag 7 augustus 2010
Geen Friese internationals - Gerben Hofma
Gerben Hofma vormt van 1945 tot 1955 samen met Abe Lenstra een fantastische linkervleugel. Linksbinnen Abe Lenstra en linksbuiten Gerben Hofma leiden Heerenveen tussen 1946 en 1951 onafgebroken naar de noordelijke titel.
Hofma heeft de uitverkiezing voor het Nederlands elftal ongetwijfeld te danken aan zijn spel voor Heerenveen in de legendarische wedstrijd tegen Ajax op 7 mei 1950. In het afgeladen stadion in Heerenveen werkt de thuisclub een 1-5 achterstand in het laatste half uur weg: 6-5.
Hij speelt zijn twee interlands binnen drie dagen, op 8 en 11 juni 1950. In beide gevallen verliest Nederland de uitwedstrijden met 4-1: eerst van Zweden, daarna van Finland.
Nieuwe kansen komen er hierna niet meer voor Gerben Hofma, die wel Friese ouders heeft maar op 19 april 1925 in Sittard is geboren.
Hofma komt in 1945 als twintigjarige van DIO Oosterwolde, waar hij op zijn vijftiende al in het eerste speelt, naar Heerenveen. Hofma stopt in 1955 bij Heerenveen, keert op verzoek van de club in 1957 nog een jaartje terug als semiprof, maar beseft dat de generatiekloof met de jeugd te groot is geworden.
Gerben Hofma is overleden op 14 oktober 2018 in Doetinchem, 93 jaar oud.
Statistisch overzicht
Loopbaan als speler
Club als international: VV Heerenveen
Semi-interlands
Ook Germ Hofma is dus geen geboren Fries. Zijn vader Gerben Hofma (Terwispel, 24-12-1895 - Heerenveen, 08-09-1972) en zijn moeder Akke van der Schoot (Ter Meer, 18-07-1895 - Heerenveen, 24-01-1984) zijn dit wel, zodat hij wel in het rijtje voetballers met Friese (voor)ouders past.
Meer lezen:
Keimpema, Albert van. Heerenveen in de aanval. Portretten van 25 topschutters in het pompeblêdenshirt. (Uitgeverij Louise, 2013)
Hofma heeft de uitverkiezing voor het Nederlands elftal ongetwijfeld te danken aan zijn spel voor Heerenveen in de legendarische wedstrijd tegen Ajax op 7 mei 1950. In het afgeladen stadion in Heerenveen werkt de thuisclub een 1-5 achterstand in het laatste half uur weg: 6-5.
Hij speelt zijn twee interlands binnen drie dagen, op 8 en 11 juni 1950. In beide gevallen verliest Nederland de uitwedstrijden met 4-1: eerst van Zweden, daarna van Finland.
Nieuwe kansen komen er hierna niet meer voor Gerben Hofma, die wel Friese ouders heeft maar op 19 april 1925 in Sittard is geboren.
Hofma komt in 1945 als twintigjarige van DIO Oosterwolde, waar hij op zijn vijftiende al in het eerste speelt, naar Heerenveen. Hofma stopt in 1955 bij Heerenveen, keert op verzoek van de club in 1957 nog een jaartje terug als semiprof, maar beseft dat de generatiekloof met de jeugd te groot is geworden.
Gerben Hofma is overleden op 14 oktober 2018 in Doetinchem, 93 jaar oud.
Statistisch overzicht
Loopbaan als speler
| Seizoen | Club |
|---|---|
| 1945-1946 | VV Heerenveen |
| 1946-1947 | VV Heerenveen |
| 1947-1948 | VV Heerenveen |
| 1948-1949 | VV Heerenveen |
| 1949-1950 | VV Heerenveen |
| 1950-1951 | VV Heerenveen |
| 1951-1952 | VV Heerenveen |
| 1952-1953 | VV Heerenveen |
| 1953-1954 | VV Heerenveen |
| 1954-1955 | VV Heerenveen |
| 1957 | VV Heerenveen |
Club als international: VV Heerenveen
| Nummer | Datum | Interland | Uitslag | Goals |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 08-06-1950 | Zweden - Nederland | 4-1 | - |
| 2 | 11-06-1950 | Finland - Nederland | 4-1 | - |
Semi-interlands
| Nummer | Datum | Interland | Uitslag | Goals |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 07-11-1948 | Denemarken B - Noord-Nederland | 5-0 | - |
Ook Germ Hofma is dus geen geboren Fries. Zijn vader Gerben Hofma (Terwispel, 24-12-1895 - Heerenveen, 08-09-1972) en zijn moeder Akke van der Schoot (Ter Meer, 18-07-1895 - Heerenveen, 24-01-1984) zijn dit wel, zodat hij wel in het rijtje voetballers met Friese (voor)ouders past.
Meer lezen:
Keimpema, Albert van. Heerenveen in de aanval. Portretten van 25 topschutters in het pompeblêdenshirt. (Uitgeverij Louise, 2013)
vrijdag 6 augustus 2010
Geen Friese internationals - André Roosenburg
Na zorgvuldige bestudering van de lijst kom ik een begrijplijke fout tegen. André Roosenburg heeft toen hij uitkwam voor Neptunia (Delfzijl) en Sneek negen interlands gespeeld, maar hij is geen geboren Fries. Hij heeft zelfs geen Friese voorouders. Wel voelt hij zich een halve Fries.
Andries Hendrik Roosenburg is geboren op 18 augustus 1923 in Den Haag. Hij is overleden op 26 juli 2002 op 78-jarige leeftijd in Franeker. Roosenburg lijdt al geruime tijd aan de ziekte van Alzheimer.


In Den Haag speelt hij voor VDS en Triumf, maar al gauw wordt zijn talent ontdekt. Al op zijn twaalfde wordt hij door ADO gescout en bij die club debuteert hij kort na het begin van de Tweede Wereldoorlog als aanvallende spil in het eerste elftal. Op dat moment heeft ADO het sterkste team van Nederland. Voordat de bezetter voetbal in Nederland onmogelijk maakt, wint ADO in 1942 en 1943 de landstitel.
In de Hongerwinter van 1944-1945 verhuist de familie Roosenburg van Den Haag naar Delfzijl en na de bevrijding gaat André voetballen bij het plaatselijke Neptunia. Twee jaar later vertrekt hij naar Sneek.
André Roosenburg is van het type ‘stormram’. Een goede kopper met een neus voor doelpunten. Hij is stoer, agressief en vrij handig met de bal. Hij switcht graag van positie en kan hard schieten. Uiteindelijk komt Roosenburg tot negen interlands. Daarin speelt hij 807 minuten en maakt hij één doelpunt. Die treffer maakt hij tijdens de Olympische Spelen van 1948 in Engeland. In Portsmouth wint Oranje in de eerste ronde met 3-1 van Ierland. Ook zit hij nog bij drie interlands op de bank. Bij de twee interlands die Germ Hofma speelt en op 13 maart 1955 bij Nederland-Denemarken (1-1).
03-04-1955 Nederland - België
Staand v.l.n.r.: Frans de Munck, Jan Klaassens, Roel Wiersma, Kees Kuys, Cor van der Hart, Jan van Schijndel
Zittend v.l.n.r.: Coen Dillen, Rinus Schaap, André Roosenburg, Theo Timmermans, Bertus de Harder
ANP PHOTO (1955): ANP Foundation
Omdat betaald voetbal er in Nederland maar nooit van lijkt te komen, gaat Roosenburg in 1950 naar de Italiaanse topclub Fiorentina. In Italië scoort het ‘kanon van Sneek’ in 59 wedstrijden 18 doelpunten.
Hij is een van de eerste profs en dat heeft hij geweten. Zijn naam is besmet. Roosenburg magt niet meer voor het Nederlands elftal spelen en bij zijn terugkeer in 1953 schorst de bond hem voor anderhalf jaar.
In 1954 wordt het profvoetbal in Nederland ingevoerd. In 1954 en 1955 speelt hij nog twee interlands als amateur van Sneek. Hij gaat als prof aan de slag bij Helmondia ’55 en Leeuwarden. Bij die club wordt hij nog eens topscorer van Nederland. Hij vertrekt nog naar NEC maar moet zijn voetbalcarrière na één wedstrijd beëindigen vanwege een zware rugblessure.

Statistisch overzicht
Loopbaan als speler
Clubs als international: Neptunia (3) en Sneek (6)
Semi-interlands
Statistieken NEC
Meer lezen:
Eerst de man… Voetbal in Friesland. (Friese Pers, 1979)
Verkamman, Matty. Oranje toen en nu. Deel 5. 1940-1952, 2004/2005. (De Buitenspelers, 2005)
Andries Hendrik Roosenburg is geboren op 18 augustus 1923 in Den Haag. Hij is overleden op 26 juli 2002 op 78-jarige leeftijd in Franeker. Roosenburg lijdt al geruime tijd aan de ziekte van Alzheimer.

In Den Haag speelt hij voor VDS en Triumf, maar al gauw wordt zijn talent ontdekt. Al op zijn twaalfde wordt hij door ADO gescout en bij die club debuteert hij kort na het begin van de Tweede Wereldoorlog als aanvallende spil in het eerste elftal. Op dat moment heeft ADO het sterkste team van Nederland. Voordat de bezetter voetbal in Nederland onmogelijk maakt, wint ADO in 1942 en 1943 de landstitel.
In de Hongerwinter van 1944-1945 verhuist de familie Roosenburg van Den Haag naar Delfzijl en na de bevrijding gaat André voetballen bij het plaatselijke Neptunia. Twee jaar later vertrekt hij naar Sneek.
André Roosenburg is van het type ‘stormram’. Een goede kopper met een neus voor doelpunten. Hij is stoer, agressief en vrij handig met de bal. Hij switcht graag van positie en kan hard schieten. Uiteindelijk komt Roosenburg tot negen interlands. Daarin speelt hij 807 minuten en maakt hij één doelpunt. Die treffer maakt hij tijdens de Olympische Spelen van 1948 in Engeland. In Portsmouth wint Oranje in de eerste ronde met 3-1 van Ierland. Ook zit hij nog bij drie interlands op de bank. Bij de twee interlands die Germ Hofma speelt en op 13 maart 1955 bij Nederland-Denemarken (1-1).
03-04-1955 Nederland - België
Staand v.l.n.r.: Frans de Munck, Jan Klaassens, Roel Wiersma, Kees Kuys, Cor van der Hart, Jan van Schijndel
Zittend v.l.n.r.: Coen Dillen, Rinus Schaap, André Roosenburg, Theo Timmermans, Bertus de Harder
ANP PHOTO (1955): ANP Foundation
Omdat betaald voetbal er in Nederland maar nooit van lijkt te komen, gaat Roosenburg in 1950 naar de Italiaanse topclub Fiorentina. In Italië scoort het ‘kanon van Sneek’ in 59 wedstrijden 18 doelpunten.
Hij is een van de eerste profs en dat heeft hij geweten. Zijn naam is besmet. Roosenburg magt niet meer voor het Nederlands elftal spelen en bij zijn terugkeer in 1953 schorst de bond hem voor anderhalf jaar.
In 1954 wordt het profvoetbal in Nederland ingevoerd. In 1954 en 1955 speelt hij nog twee interlands als amateur van Sneek. Hij gaat als prof aan de slag bij Helmondia ’55 en Leeuwarden. Bij die club wordt hij nog eens topscorer van Nederland. Hij vertrekt nog naar NEC maar moet zijn voetbalcarrière na één wedstrijd beëindigen vanwege een zware rugblessure.

Statistisch overzicht
Loopbaan als speler
| Seizoen | Club |
|---|---|
| 1940-1941 | ADO |
| 1941-1942 | ADO |
| 1942-1943 | ADO |
| 1943-1944 | ADO |
| 1945-1946 | Neptunia |
| 1946-1947 | Neptunia |
| 1947-1948 | Neptunia |
| 1948-1949 | Sneek |
| 1949-1950 | Sneek |
| 1950-1951 | Sneek |
| 1951-1952 | Fiorentina |
| 1952-1953 | Fiorentina |
| 1953-1954 | Sneek |
| 1954-1955 | Sneek |
| 1955-1956 | Helmondia '55 |
| 1956-1957 | Helmondia '55 |
| 1957-1958 | Helmondia '55 |
| 1958-1959 | Leeuwarden |
| 1959 | NEC |
Clubs als international: Neptunia (3) en Sneek (6)
| Nummer | Datum | Interland | Uitslag | Goals |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 26-05-1948 | Noorwegen - Nederland | 1-2 | - |
| 2 | 09-06-1948 | Nederland - Zweden | 1-0 | - |
| 3 | 26-07-1948 | Ierland - Nederland | 1-3 | 1 |
| 4 | 21-11-1948 | België - Nederland | 1-1 | - |
| 5 | 06-11-1949 | Nederland - België | 0-1 | - |
| 6 | 11-12-1949 | Nederland - Denemarken | 0-1 | - |
| 7 | 16-04-1950 | België - Nederland | 2-0 | - |
| 8 | 24-10-1954 | België - Nederland | 4-3 | - |
| 9 | 03-04-1955 | Nederland - België | 1-0 | - |
Semi-interlands
| Nummer | Datum | Interland | Uitslag | Goals |
|---|---|---|---|---|
| 1 | 07-11-1948 | Denemarken B - Noord-Nederland | 5-0 | - |
Statistieken NEC
Meer lezen:
Eerst de man… Voetbal in Friesland. (Friese Pers, 1979)
Verkamman, Matty. Oranje toen en nu. Deel 5. 1940-1952, 2004/2005. (De Buitenspelers, 2005)
Abonneren op:
Posts (Atom)









GerardBruins.jpg)








